*Ciemność... Co się dzieje? Otworzyłam oczy i podniosłam się. Rozejrzałam dokładnie. Wszędzie pełno drzew. Jestem w jakimś lesie. Zaczęłam iść przed siebie. W pewnym momencie zauważyłam Rafaellę, która również się błąkała. Wszędzie była mgła.. Jak w jakimś horrorze. Dotarłam do jakiejś chaty. A na polanie leżał Neymar. Przestraszyłam się. Był cały we krwi. Rafa również była zakrwawiona. Stanęłam przed nią i się jej przyglądałam i nagle ktoś mnie zaatakował i zaczął dusić.
- Przestań.. - błagałam.
- Chyba śnisz. Zniszczę Cię szmato! - groziła mi Coral.
- Błagam Cię.. Nie rób mi krzywdy. - mówiłam przez łzy.
- Należy Ci się. - syknęła Laia.
- Za co? Co ja takiego wam zrobiłam? - tak bardzo się bałam.
- Wybrałaś Neymara. - wyłonił się Roberto. - Jeżeli ja Cię nie mogę mieć, to On też nie. - strzelił mnie z pistoletu prosto w serce.
- Jak mogłeś Jej to zrobić. Przez Ciebie straciłam wszystko co miałam. - usłyszałam jedynie bełkot siostry mojego chłopaka i jedna wielka ciemność..*
- AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA...... - zaczęłam piszczeć jednocześnie podnosząc się z poduszki. - Żyję.. - szepnęłam sama do siebie przecierając oczy. Strasznie się przestraszyłam. Rozejrzałam się dokładnie po sypialni Neya i zaczęłam płakać. Nie kontrolowałam tego..
- Dziubku? Czemu tak piszczysz? - przebudził się Neymar i zapalił lampkę. - Ej czy Ty płaczesz? - podniósł się z poduszki i złapał za rękę.
- On mnie zabił.. - wydukałam i wybuchłam płaczem.
- Co? O czym Ty mówisz? - był zdezorientowany. - Sel, jest 5;48.. To tylko zły sen. Jesteś tutaj ze mną. Przy mnie nic Ci się nie stanie. - przytulił mnie. - Połóż się jeszcze. Obiecuje, że od razu jak tylko będziesz chciała to odwiozę Cię do domu. - dodał kładąc się.
- Ney.. - szturchnęłam Go. - Zobacz czy Rafa śpi w pokoju.. - nakazałam.
- Ojeju.. - niechętnie zwlókł się z łóżka i wyszedł z sypialni. I po chwili wrócił. - Śpi. - odparł i ponownie ułożył się do spania.
- Neymar.. - ponownie Go szturchnęłam.
- Co jeszcze Kochanie? - odwrócił się do mnie.
- Poleżysz ze mną? Bo ja już nie zasnę.. - powiedziałam przez łzy.
- Jasne Skarbeczku. - lekko się uśmiechnął. - Chodź tutaj. W moich ramionach nic Ci się nie stanie. - pocałował mnie i wtuliłam się w Niego.
- Nie wyobrażam sobie co bym zrobiła, gdyby Ci się coś stało.. Przeze mnie. - wyznałam.
- Co Ty mówisz? Przez Ciebie nic mi się nie stanie. - mocniej mnie objął. - Co Cię skłoniło, żeby to powiedzieć? Skarbie co Ci się śniło? - zapytał.
- Znalazłam się w jakimś lesie, szłam po nim i zobaczyłam w oddali Rafę, więc do niej poszłam. Dotarłam do jakiejś chaty i na polanie leżałeś Ty.. Byłeś zakrwawiony. Rafa również, stanęłam przed nią i się jej przyglądałam. Nagle ktoś zaczął mnie dusić. Błagałam, żeby mnie zostawiła.. To znaczy Coral. Nagle wyłonił się Sergi i powiedział, że wybrałam Ciebie i skoro on mnie nie może mieć to Ty też nie i strzelił mi prosto w serce. Usłyszałam tylko bełkot Rafy i się obudziłam. - popłynęły mi łzy, kiedy mu o tym opowiadałam.
- Skarbie, to tylko sen. Pewnie był taki, bo w ostatnim czasie wiele przeszłaś. Nie myśl o tym. Wszystko będzie w porządku. - pocieszył mnie. Nic się już nie odezwałam, tylko mocno przytuliłam. I tak przeleżeliśmy do godziny 8;00....
***
Wstałam z łóżka i ubrałam się we wczorajsze ciuchy, kiedy w tym samym czasie, mój chłopak brał prysznic. Usiadłam na łóżku i zaczęłam przeglądać snapy. Rafa pododawała mnóstwo zdjęć z Alexisem i resztą, Neymar kilka ze mną, chłopaki to nawet dodali snapy walizek. Jeju muszę się zacząć pakować jak wrócę.
- Hej Sel. - wszedł do sypialni Davi.
- Cześć maluchu. - przytuliłam Go i usiadł obok mnie na łóżku.
- Gdzie Neymar? - zapytał.
- Kąpie się. - odpowiedziałam mu.
- To pewnie jak wróci, to Cię odwiezie. - zasmucił się malec.
- Jak wrócę z wakacji to spędzimy razem czas. Zabiorę Cię na plac zabaw, albo na trening do mojego taty. - zaczęłam wymieniać.
- A weźmiesz mnie na lody? Będę mógł u Ciebie nocować? - był taki podekscytowany.
- Jasne, że zabiorę. A nocować, będziesz mógł jak Twoja mamusia się zgodzi. - odpowiedziałam mu.
- Uwielbiam Cię. Jesteś super. - malutki blondasek zaczerwienił się i mnie przytulił.
- Ojej. Ja Ciebie też uwielbiam. - odwzajemniłam Jego uścisk. Jedyna rzecz jaka poprawiła mi dzisiaj humor i sprawiła, że mimowolnie się uśmiechnęłam.
- A Ty co tutaj robisz? Na śniadanie zmykaj, bo mama Ci jajecznice zrobiła. - wygonił Go z sypialni mój chłopak. - Nie wyspałem się przez Ciebie. - dał mi buziaka w policzek.
- Ta.. Przepraszam. - odparłam ze smutkiem.
- Kochanie, nie bądź smutna. - lekko się uśmiechnął i wyszliśmy z sypialni. - Odwiozę Cię jeśli chcesz. - dodał.
- Okej. - burknęłam i wyszliśmy z Jego domu. Po kilku minutach byliśmy pod moim domem. - Do jutra. - powiedziałam i chciałam już wychodzić, ale Brazylijczyk złapał mnie za rękę i namiętnie pocałował.
- Tak bez pożegnania? - lekko się uśmiechnął. - Do jutra Kotku. - dodał i wysiadłam z samochodu. Otworzyłam drzwi i weszłam do domu. Pierwsze co zrobiłam, to udałam się do kuchni. Nasypałam sobie płatek i zjadłam je od razu. Zabrałam telefon i poszłam do pokoju. Włączyłam laptop i puściłam jakąś muzykę, żeby nie myśleć o tym co mi się śniło. Będę unikać Sergiego, ale co ja powiem Neymarowi? Boję się, że to będą najgorsze wakacje w życiu. Wyciągnęłam z szafy dużą walizkę, bo w końcu spędzimy tam aż dwa tygodnie. Otworzyłam ją i położyłam na ziemię. Powyjmowałam z szafy buty, bluzki, bieliznę, spodnie, sukienki i zaczęłam wybierać. Znalazłam nawet jakieś dwa stroje kąpielowe. Wzięłam też trzy ręczniki, tak na wszelki wypadek. Usiadłam sobie na kanapie wraz z tymi klamotami i zaczęłam układać. Cały czas myślałam o tym śnie. Co jeżeli się coś stanie? Nie chcę tego. Po kolei układałam wybrane ciuchy do walizki i płakałam. W ogóle nie kontrolowałam tego. Ten dzień był straszny.
***
To pakowanie zajęło mi dużo czasu. Tak bardzo mi się nic nie chciało. Zapięłam walizkę i położyłam ją przy drzwiach. Naszykowałam sobie długie ogrodniczki i jakąś koszulkę, aby w tym jutro polecieć. Wzięłam jeszcze moją czarną, dużą torbę i włożyłam do niej portfel, dokumenty i kosmetyki. Przejrzałam się w lustrze i zeszłam na dół. W kuchni siedzieli sobie moi rodzice, Leo, Anto, Gerard, Shak, Xavi, Andres oraz Neymar.
- Co wy tu wszyscy robicie? - zapytałam zdziwiona.
- Siedzimy kochanie. - odpowiedział mi tata.
- Wow, nie zauważyłam. - powiedziałam z sarkazmem. Zrobiłam sobie kanapki z nutellą i poszłam do ogrodu. Usiadłam na huśtawce i zaczęłam jeść.
- Mogę usiąść? - zapytał Gerard.
- Jasne siadaj. - zrobiłam mu miejsce.
- Gotowa na wakacje? - uśmiechnął się.
- Ta.. - odpowiedziałam smutnym głosem.
- Widzę, że coś Cię dręczy.. - stwierdził. - Co się stało? Dobrze wiesz, że możesz mi powiedzieć. - dodał mi otuchy.
- Ale to jest głupie.. - kręciłam przecząco głową.
- Żeby nie wiadomo jak głupie to było, to i tak Cię wysłucham. - powiedział poważnie.
- Miałam koszmar.. - zacisnęłam dłonie w pięści. - Byłam w jakimś lesie.. Była mgła, w oddali spostrzegłam Rafalellę. Ruszyłam w Jej stronę i dotarłam do jakiegoś domku. Tuż obok była polana, a na niej leżał Ney. Był cały we krwi.. - zaczęły mi płynąć łzy. - Rafa też była zakrwawiona. Stanęłam przed nią i zaczęłam się przyglądać. Nagle ktoś mnie zaatakował i zaczął dusić. Błagałam, żeby przestała. Podobno za coś mi się należało. Zza drzew wyłonił się Roberto i powiedział, że skoro On mnie nie może mieć to Ney też nie będzie miał.. I strzelił mi prosto w serce. Usłyszałam tylko bełkot Rafy i się obudziłam. - opowiedziałam mu wszystko do końca i wybuchłam płaczem.
- Boże Selenka.. Gdyby mi się takie coś przyśniło, to też byłbym przybity. Ale to tylko sen. Nie masz się czym przejmować. - pocieszył mnie.
- Obudziłam się przed szóstą i od tamtej pory nie mogłam spać. Neymar mnie pocieszał, przytulił.. Ale to nic nie dało.. - posmutniałam.
- Biedactwo.. - mocno mnie przytulił.
- Dziękuje. - szepnęłam mu.
- Za co? - zapytał zdziwiony.
- Że mnie wysłuchałeś. - odparłam.
- Gerard! Jedziemy! - usłyszałam głos Shak.
- Chodź odprowadzisz mnie. - uśmiechnął się i weszliśmy do środka. Odprowadziłam Gerarda do drzwi i wróciłam do salonu. Na kanapie siedział Neymar.
- Twoi rodzice pojechali na zakupy. - oznajmił z obojętnością. - Poprosili mnie, żebym z Tobą posiedział. - odparł.
- Okej. - usiadłam w fotelu na przeciwko Niego.
- Jak chcesz to idź na górę. - stwierdził. Kurde co mu się stało. Rano był taki kochany, a teraz..
- Posiedzę tutaj. A Ty jak nie chcesz ze mną siedzieć, to jedź do domu. Prześpisz się czy coś, bo się dzisiaj nie wyspałeś. - powiedziałam z troską w głosie przesiadając się na kanapę.
- Obiecałem Luisowi, więc zostanę. - czyli tak jakby nie chce tutaj siedzieć i robi to z wielką łaską.
- A no okej.. - szepnęłam i położyłam głowę na Jego ramieniu. Zawsze kiedy tak robię, to mnie obejmuje, a teraz? Brak jakiejkolwiek reakcji. Dał mi do zrozumienia, że nie chce abym Go jakkolwiek dotykała, więc się odsunęłam. Oglądaliśmy jakiś teleturniej, aż do powrotu rodziców.
- Wróciliśmy! - usłyszałam głos taty.
- To ja spadam. Cześć, do jutra. - odparł Ney.
- Do jutra. - burknęłam i poszłam na górę. Wzięłam szybki prysznic i położyłam się na łóżku. Obok mnie leżał miś, którego wcześniej nie widziałam. Skąd On się tu wziął. Przyjrzałam się dokładnie i na brzuszku miał wyszyte "NEYMAR". Przytuliłam Go do siebie i tak leżałam i leżałam.. Było mi trochę przykro z powodu Jego zachowania. Bolało mnie to. W dodatku ten koszmar. Coś czuję, że dzisiejsza noc będzie nieprzespana..
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz