Obudził mnie mój budzik. Była godzina 9;20. Przeciągnęłam się i rozejrzałam po sypialni. Chwila, chwila.. Czegoś mi tutaj brakuje. Ach tak. Nie ma obok mnie przytulającego się Neymara. Położyłam się ponownie i zamknęłam oczy. Nagle poczułam usta Neya na swoich wargach. Od razu otworzyłam oczy. Przede mną stał ucieszony Neymar, a za Nim Davi z tacą jedzenia.
- Cześć Skarbie. To dla Ciebie, takie od nas. - zaśmiał się, a malutki blondasek podał mi tacę.
- Ojej dziękuje. Jesteście kochani. - ucałowałam każdego w policzek.
- Zjedz sobie, a my młody idziemy pokopać. - odparł. - Bądź gotowa za dwadzieścia minut, bo pewnie będą mega korki. - nakazał mi.
- Dobrze. - zajadałam się kanapkami przyrządzonymi przez chłopców. Chwilę później zjadłam wszystkie cztery i popiłam wszystko sokiem pomarańczowym. Po zjedzonym posiłku, zabrałam ciuchy oraz kosmetyki i poszłam do łazienki. Przebrałam się w białą bluzeczkę i ogrodniczki. Było gorąco więc zrobiłam sobie wysokiego kucyka. Stwierdziłam, że wyglądam okej, więc pomalowałam tylko oczy. Przejrzałam się jeszcze dokładnie w lustrze i posprzątałam po sobie łazienkę. Zabrałam rzeczy i wróciłam do sypialni. Schowałam swoje klamoty do torby i pościeliłam łóżko. Zabrałam telefon, po czym zeszłam na dół.
- Cześć Selenka. - przywitała mnie z uśmiechem Jego mama.
- Dzień dobry. - odwzajemniłam Jej uśmiech.
- O już jesteś. - zauważył mnie Neymar, kiedy wchodził do środka. - W takim razie jedziemy. - wziął ode mnie torebkę.
- Sel! Sel! - usłyszałam krzyki Daviego.
- Tak? - ukucnęłam przy Nim.
- Pobawisz się ze mną kiedyś jeszcze? - zapytał przytulając mnie.
- Jasne, że tak. - również Go przytuliłam. - Jak wrócę z wakacji, to na pewno się pobawimy. I zagramy w piłkę. - szeroko się uśmiechnęłam.
- To pa Ślicznotko. - dał mi buziaka.
- Papa. - pomachałam mu i wyszliśmy z willi mojego chłopaka. - Widać kto uczył Go podrywu. - zaśmiałam się wsiadając do samochodu i chwilę potem Neymar siedział już obok mnie. Zapięłam pasy i włączyłam radio.
- Uwierz Skarbie, że potrafię zrobić to w lepszy sposób. - dał mi buziaka w policzek i odjechaliśmy do Centrum Handlowego. Po jakichś kilkunastu minutach dojechaliśmy na miejsce. Ney zaparkował na podziemnym parkingu i wysiedliśmy z samochodu. Brazylijczyk zamknął auto i chwytając mnie za rękę weszliśmy do środka galerii. Przechadzało się tamtędy wielu ludzi. Każdy był zabiegany i zamyślony. W swoim świecie.. Tylko nam się nigdzie nie śpieszyło. Zaczął dzwonić mój telefon. To Demi.
- Słucham? - od razu odebrałam.
- Chodź do H&M! Widzę taki idealny stój kąpielowy dla Ciebie! - wrzeszczała wręcz do telefonu.
- Tego na parterze, czy na pierwszym piętrze? - zapytałam.
- Tego na pierwszym. - odparła i się rozłączyła.
- Kto to? - zapytał mój chłopak zakładając sobie okulary przeciwsłoneczne. Jeju co za przygłup.
- Demi. - odparłam. - Po co Ci te okulary? - popatrzyłam na Niego jak na debila.
- Żeby mnie nie zaczepiali. Chcę mieć dziś spokój. - odparł poprawiając je.
- Weź nie rób z siebie głupka. Jak w nich zostaniesz, to na pewno Cię rozpoznają, bo będziesz się rzucał w oczy. Ty głąbie. - skarciłam Go. Ten ściągnął je i popatrzył na mnie obrażony.
- Chodź. Przecież nie będą na nas czekać. - burknął chwytając mnie za rękę. Nie odezwałam się słowem i wjechaliśmy ruchomymi schodami na pierwsze piętro, po czym weszliśmy do sklepu o którym wspominała Demi.
- Hej. - przywitałam się z Rafem, a potem z moją przyjaciółką, która zachwycała się kostiumami.
- Zobacz jaki ładny dla Ciebie wybrałam. - podała mi, ale ewidentnie był za duży.
- Mam za małe cycki na ten strój. - wybuchłam śmiechem. - Są mniejsze rozmiary? - zapytałam.
- Są na pewno. - uśmiechnęła się i poszłyśmy poszukać. Chwilę potem wróciłyśmy do chłopaków z kilkoma strojami w rękach. Poszłyśmy z moją przyjaciółką do przymierzalni. Zaczęłam po kolei przymierzać stroje, ale w żadnym nie wyglądałam okej. Został mi jeden ostatni, ten co wcześniej wybrała mi Demi, tylko że teraz w mniejszym rozmiarze. Założyłam Go i wyszłam, żeby pokazać się przyjaciółce. Hiszpanka obczaiła mnie dokładnie.
- Jeju normalnie jak na Ciebie. - powiedziała zachwycona. - Jeżeli go nie weźmiesz to Cię chyba uduszę. - dodała.
- No nie wiem.. - pokręciłam głową.
- Idę po Neya. Czekaj tu. - nakazała mi i po chwili przyszła z moim chłopakiem do przymierzalni.
- Wow. - powiedział Neymar, kiedy mnie zobaczył. - Bierz go. - dodał.
- Okej. - zgodziłam się i przebrałam. Zabrałam ten strój i chciałam już iść do kasy, ale Ney wymyślił jeszcze jakiś niebieski kombinezon i sukienkę. W dodatku jeszcze wybrał mi cztery bokserki oraz trzy koszulki. Tak On wybierał mi ciuchy. W sumie to były bardzo ładne. Przymierzyłam je i poszliśmy do kasy. I już spina.
- 400 EURO. - powiedziała kasjerka.
- Okej. - odparł Ney wyciągając portfel.
- Przecież nie będziesz za mnie płacił. - burknęłam, ten mnie zignorował.
- Proszę. - podał kasjerce pieniądze i przy tym zmroził mnie wzrokiem. Nie lubiłam tego.
- Dziękuje. Miłego dnia życzę. - uśmiechnęła się.
- I wzajemnie. - odparł Ney i wyszliśmy ze sklepu. Oczywiście nie pozwolił mi nieść zakupów, bo to On jest od tego.
- Chodźmy do maka. - zaproponował Raf.
- W sumie Sel mamy jeszcze dużo czasu, prawda? - zwrócił się do mnie.
- Prawda. - byłam trochę obrażona. Weszliśmy i ja z moją przyjaciółką zajęłyśmy miejsce dla nas i chłopaków. Oczywiście jak Oni poszli zamówić, to wszyscy im ustąpili. - Jeju jak mnie to denerwuje, że gdzie Oni nie są to mają lepiej.. - burknęłam.
- Serio Ci to przeszkadza? - zdziwiła się przyjaciółka.
- Tak. Ja jakoś nie wykorzystuje tego, że mój tata jest trenerem. Nie rozpoznają mnie, więc się z tego cieszę. - wyjaśniłam.
- W sumie rozumiem Cię. Gdzie nie pójdę z Rafem to fanki za nim chodzą. Wpienia mnie to.. - również zaczęła narzekać.
- No widzisz jak się rozumiemy. - zaśmiałam się, kiedy akurat przyszli chłopcy ze swoim zamówieniem. Usiedli koło nas, a oczywiście wokół usiadły ich fanki.. - Idź sobie zrób z nimi zdjęcia i niech się tak nie patrzą. - fuknęłam.
- Dobra.. Jezu. - przewrócił oczami i poszedł do tych dziewczyn. Zrobił sobie z każdą zdjęcie i po tym po kolei je przytulił. Zawsze tak robił. Nie miałam nic przeciwko, w końcu to z grzeczności i dziewczyny mają frajdę. Kiedy już skończył wrócił do nas i zjadł swojego hamburgera. Ja nic nie chciałam zamawiać, tylko zjadłam frytki od Neya przy okazji wypijając mu colę. - Ej kto mi wypił colę? - skapnął się, że niczego tam nie ma.
- Kochanie, Ty powinieneś pić wodę, a nie takie byle co. - dałam mu buziaka przy tym wyciągając małą butelkę wody.
- Dzięki, wiesz. - burknął i skończył jedzenie.
- Głowa mnie boli.. Jedźmy już okej? - zaczęłam narzekać. Musiałam coś wymyślić, żeby tu nie siedzieć. - Na prawdę źle się czuję. - dodałam.
- No dobra.. - westchnął i wyszliśmy z Maka żegnając się z przyjaciółmi. Brazylijczyk oczywiście był obwieszony torbami, które były na prawdę ciężkie, ale nie chciał mi dać chociaż dwóch. Jak to zwykle On, chcę pokazać jaki to nie jest wspaniały. Zjechaliśmy schodami na podziemny parking i idąc do samochodu oczywiście napadły nas Jego fanki. Stanęłam sobie na uboczu i nagle na parkingu zobaczyłam Nicka. O nie.. Co ja teraz zrobię? Ze strachu, aż popłynęły mi łzy. Ale chwila, nie był sam.. Coral również z Nim szła. Zdradza Sergiego? Nie możliwe. Brazylijczyk porobił kilka zdjęć i wsiadłam do samochodu, a mój chłopak schował do bagażnika nasze zakupy. - Już Ci lepiej? - zapytał z troską zajmując miejsce kierowcy. - Ej Ty płaczesz? - spojrzał na mnie i wytarł moje łzy.
- Widziałam Go.. - odpowiedziałam mu zapinając pasy.
- Kogo? - zapytał zdziwiony..
- Chłopaka, który mnie pobił. - szepnęłam.
- Co? Który to? Ale mu zaraz coś zrobię.. - chciał już wysiąść z samochodu.
- Neymar. - skarciłam Go. - Przestań. Na szczęście mnie nie zauważył.. - odetchnęłam z ulgą, a Brazylijczyk odpalił pojazd i odjechaliśmy do mojego domu. Po jakichś dwudziestu minutach byliśmy na miejscu. Ney zaparkował przy naszym garażu i pilotem zamknęłam bramę. Mój chłopak zabrał moje rzeczy, a ja swoją torbę i weszliśmy do domu.
- Jesteśmy! Dzień dobry! - krzyknął Neymar.
- Ooo. Hej dzieciaki. - przywitała się z Nim mama. Poprosiłam Go aby zaniósł moje rzeczy do pokoju i poszłam do kuchni. Nalałam sobie soku i wypiłam całą szklankę.
- Co będzie na obiad? - zapytałam.
- Spaghetti. - odpowiedziała mama.
- Okej. - wyszłam z kuchni i udałam się do salonu, gdzie na kanapie przed telewizorem siedział sobie Neymar z moim tatą. Oglądali powtórki meczu i dyskutowali jak powinien postąpić w danej sytuacji.
- O jesteś. - powiedział Ney robiąc mi miejsce obok siebie.
- Mogłeś tutaj podać na lewą stronę.. Może Leo by wtedy to wykorzystał. - wskazał tata.
- Jeju, po co wy to oglądacie? Cieszcie się, że wygraliście. - westchnęłam.
- Co Ty taka zdenerwowana? - zapytał tata.
- Oj Luis ma te swoje humorki. Wszystko się zaczęło od płacenia za zakupy no i zakończyło na fankach. - odpowiedział mu.
- Musisz to zaakceptować córcia. - stwierdził tata. Akceptuje to przez całe życie. Niech On się lepiej nie udziela, bo dojdzie do awantury..
- Dziubku wynagrodzę Ci to na wakacjach. - powiedział słodkim głosem dając mi buziaka w policzek.
- To już za dwa dni. - westchnął tata. - Więc Selena jutro nie wyjdzie z pokoju. - wybuchł śmiechem.
- A dlaczego? - zaśmiał się Neymar.
- Będzie się pakować. - odpowiedział.
- Luis kochanie! Chodź mi pomóż. - zawołała Go mama.
- Skarbie nie denerwuj się na mnie.. - odparł Ney, kiedy tata poszedł. - No proszę Cię.. - pocałował mój obojczyk. Mój czuły punkt. - Jak mam Cię przepraszać? - ponownie to zrobił.
- Ney przestań.. - poprosiłam Go. - Nie denerwuję się na Ciebie.. - wyjaśniłam.
- Okej. - lekko się uśmiechnął i pocałował mnie z taką zachłannością jak nigdy. Nawet nie czekał na moje pozwolenie. Normalnie jakbym mu gdzieś chciała uciec. - Kocham Cię. - stwierdził bez tchu.
- Ja Ciebie też. - wtuliłam się w Jego umięśniony tors. Usłyszałam dzwonek do drzwi. - Chodź przywitamy się. - podniosłam się z niechęcią z kanapy. - O matko. - burknęłam pod nosem.
- Skarbie co się stało? - wyszeptał mi.
- Noah.. - odszeptałam i nagle zaniemówiłam. Torres? Co On tutaj robi? Stanęłam jak wryta i nie mogłam się ruszyć. Tylko mocniej ścisnęłam dłoń piłkarza.
- Cześć Seleno. - podał mi dłoń.
- Cześć. - uścisnęłam ją.
- Siemka Neymar. - przywitał się z moim chłopakiem.
- No siema, dawno się nie widzieliśmy. - zaśmiał się. Przywitałam się jeszcze z wujkiem oraz ciotką Laią i usiedliśmy do stołu. Usiadłam między moim tatą, a Neyem. Kto w ogóle zaprosił tutaj Torresa.. Pamiętam jak niedawno się chciał ze mną umawiać, mimo iż wiedział, że jestem z Brazylijczykiem. Jeszcze ta Noah.. Gdybym wiedziała, że to oni przyjeżdżają, to nie wracałabym do domu.
- Kiedy dzieci? - wypalił z takim głupim pytaniem wujek.
- Gdyby Selena chciała je mieć, to już by była w zaawansowanej ciąży. - zaśmiał się mój chłopak. - Ja to bym chciał mieć bliźniaki. Albo może chłopca i malutką córeczkę. - rozmarzył się.
- Czworaczki od razu. - zaśmiałam się dając mu buziaka.
- Wow, Neymar nie sądziłem, że się ustatkujesz. - odparł Fernando jedząc spaghetti.
- To znaczy? Co masz na myśli? - zapytał złośliwie Ney.
- No wiesz.. Kiedyś imprezy, chlanie, balowanie.. Dziewczyny.. - zaczął wymieniać. - A teraz stały związek. Plany. - dodał.
- Po prostu wtedy nie trafiłem na kobietę mojego życia. - spojrzał mi w oczy, a ja myślałam, że odpłynę.
- Może i tak. - burknął Hiszpan.
- A jak wam się układa? - zapytała Noah.
- A jak widzisz? - wybuchł śmiechem mój tata.
- Oj Luis. - poklepał mojego tatę po ramieniu Brazylijczyk. Nagle usłyszałam, że dzwoni mój telefon. Spojrzałam na wyświetlacz, to Rafa.
- Przepraszam was, ale muszę odebrać. - powiedziałam i wyszłam na taras.
- Selenka muszę Ci coś powiedzieć! - wrzasnęła wręcz do telefonu.
- Stało się coś? Czy Ty płaczesz? - zapytałam z troską. Martwiłam się trochę. Czyżby chodzi o Alexisa?
- Nie wiem jak Ci to powiedzieć.. - chwilę się zastanowiła. - Chodzę z Alexisem, to już pewne.. - wyznała wreszcie.
- Ojeju. Gratulacje! Jak super. - ucieszyłam się, ale nie byłam przekonana co do Neya.
- Dziękuje.. I jest taka sprawa.. - odparła.
- Dla Ciebie wszystko. - uśmiechnęłam się do słuchawki.
- Mogłabyś to jakoś przekazać Neymarowi? Bo ja się boję.. Wiesz jaki On jest, a Ty jesteś jedyną osobą, której sie słucha.. - poprosiła mnie.
- Ech.. Będzie lepiej jak Ty mu powiesz, ale postaram się. - zgodziłam się. - Jeszcze raz szczęścia. Musze kończyć papa. - dodałam.
- Dziękuje. Kocham, pa. - rozłączyła się. Schowałam telefon do kieszeni ogrodniczek i wróciłam do środka. Oni zdążyli już sobie usiąść na kanapie i rozmawiać.
- A kto to do Ciebie dzwonił? - zapytała ciotka.
- Przyjaciółka. - odpowiedziałam Jej. - Neymar? - zaczęłam.
- Tak Myszko? - popatrzył na mnie.
- Jest sprawa. - stwierdziłam i dałam mu do zrozumienia, że nie będziemy tutaj rozmawiać.
- W takim razie chodźmy. - wstał z kanapy i poszliśmy na górę do mojego pokoju. - No więc co się stało? - zapytał zamykając drzwi i usiadł na przeciw mnie na łóżku.
- Hmm.. To będzie trudne do oznajmienia Ci tego.. - zaczęłam.
- Mów. - złapał moją dłoń.
- No bo, taka jedna osoba poprosiła mnie, żebym Ci o tym powiedziała.. - nie wiedziałam jak to ująć.
- Mniejsza z tym. Mów, bo ja nie wiem o co chodzi.. - odparł zdezorientowany.
- Tylko pamiętaj, że ta jedna osoba chce dla tej drugiej osoby jak najlepiej. - powiadomiłam Go.
- No dobra. - przewrócił oczami.
- Nie no, ja nie mogę Ci tego powiedzieć.. Boję się Twojej reakcji. - zrezygnowałam.
- Skarbieee.. - przeciągnął i złożył na moich wargach pocałunek.
- Rafa jest z Alexisem. - powiedziałam szybko. Nawet nie wiem czy zrozumiał.
- Co? - nie wiem czy był wściekły czy jak..
- To co słyszałeś. Bała się powiedzieć. To z Nią rozmawiałam przed chwilą. - wyjaśniłam.
- I dobrze, że się bała. Niech tylko ja Go dorwę. Jak On mógł moją siostrę tknąć? - oburzył się.
- Weź nie rób głupich rzeczy. Alexis to Twój przyjaciel. On chce dla Rafy jak najlepiej. Przecież Jej nie skrzywdzi. Myślisz, że jak Ty Go postraszysz, albo nie wiem co zrobisz, to On ją sobie ot tak odpuści? To jest Alexis, On zawsze walczy do końca. - zaczęłam mu tłumaczyć.
- Ale to jest moja siostra.. - zaczął.
- Jeżeli cokolwiek mu powiesz innego niż szczęścia, albo gratulacje.. Jeżeli Go będziesz straszył to po prostu będę z kim innym w pokoju. - zakomunikowałam mu.
- Ciekawe z kim. - prychnął.
- Na przykład z Sergim. - ten zrobił takie oczy.
- Obiecuje, że Go nie ruszę, ale jak choć włos jej z głowy spadnie to nie ręczę za siebie. - przyrzekł mi. - Dobrze wiesz, że dla Ciebie zrobię wszystko. - położył się obok mnie.
- Wiem, wiem. - zaśmiałam się i przytuliłam do Niego. Zamknęłam oczy i zrobiłam się trochę senna. Poczułam jak Ney całuje mnie w czoło. Uśmiechnęłam się tylko i zasnęłam.
***
Przebudziłam się późnym wieczorem. Spojrzałam na zegarek. Była godzina 18;30. Zasnęłam obok Neya, a teraz jestem sama. Pewnie sobie pojechał do domu. Podniosłam się z łóżka i wyszłam z pokoju. Powoli zeszłam po schodach, bo byłam jeszcze zaspana. W salonie siedział sobie tata Neymara, mój, Leo, Ney, Davi i Thiago. Usłyszałam, że dzwoni dzwonek do drzwi. Skoro byłam w przedpokoju, to poszłam otworzyć. Wpuściłam Rafę i Alexisa po czym poszłam do kuchni, a Rafa za mną.
- Ej co tutaj taka zbiorówa? - zapytała, kiedy robiłam sobie kanapkę.
- Chcesz? - ta pokiwała głową i zrobiłam kanapkę dla siebie i dla Niej. - Nie wiem skąd Oni się tutaj wzięli, bo dopiero wstałam. - poprawiłam swoje włosy.
- A czemu spałaś? - zmartwiła się.
- Sama nie wiem. Tak przytuliłam się do Neymara i zasnęłam. - odpowiedziałam zgodnie z prawdą.
- A może Ty masz cukrzyce? - wypaliła z taki pytaniem i do kuchni wszedł Neymar i Alexis.
- Kto ma cukrzyce? - zapytał Alexis.
- Nikt. - blado się uśmiechnęłam.
- Jak Ci się spało? - podszedł do mnie Ney.
- Bardzo wygodnie, bo spałam sama. - wybuchłam śmiechem. - A tak w ogóle to szczęścia. - zwróciłam się do siostry Brazylijczyka i Sancheza.
- Dziękujemy bardzo. - Alexis szeroko się uśmiechnął obejmując ramieniem młodą Brazylijkę.
- Sel Misiu.. - mój chłopak spojrzał na mnie swoimi słodkimi oczkami.
- Tak? - uśmiechnęłam się do Niego.
- Mam taką propozycję.. Zapraszam Cię na kolację do mnie. Co Ty na to? - zaproponował.
- W sumie czemu nie. - zgodziłam się. - Tylko pójdę się przebrać, bo mi w tym nie wygodnie. - oznajmiłam.
- Załóż tą sukienkę, co dzisiaj kupiłaś. - szepnął mi, na co tylko się uśmiechnęłam i poszłam na górę. Wyciągnęłam z torby sukienkę i ubrałam się w nią. Rozczesałam włosy i zaplotłam sobie warkocza. Założyłam jeszcze wygodne Conversy i zeszłam na dół.
- Możemy jechać. - uśmiechnęłam się i wraz z Brazylijczykiem opuściliśmy mój dom. Odjechaliśmy do Jego willi. Po jakichś piętnastu minutach byliśmy już na miejscu.
- Ślicznie wyglądasz w tej sukience. Bardzo Ci pasuje. - skomplementował mnie.
- Dziękuje. - zaczerwieniłam się i weszliśmy do środka. Ney zaprowadził mnie do jadalni, a tam szok po prostu. Przygotował się już wcześniej na to. Usiadłam do stołu i trochę było mi głupio, że nic mu nie pomagam. - Ney, a może ja Ci jednak pomogę? - zaproponowałam.
- Nic mi nie będziesz pomagać. Czy Ty możesz chociaż raz nic nie robić? - zaśmiał się.
- Ych. - westchnęłam i zaczęłam bawić się widelcem. Po kilku minutach mój chłopak wrócił z jedzeniem. Nałożył mi porcję na talerz, a potem sobie. Ugotował ryż z warzywami w sosie słodko kwaśnym.
- Smacznego. - odparł i spróbowałam przyrządzonego przez Niego dania. - I jak? - zapytał.
- Bardzo dobre. Nie wiedziałam, że potrafisz tak dobrze gotować. - pochwaliłam Go.
- Jest jeszcze wiele, rzeczy, których o mnie nie wiesz. - lekko się uśmiechnął i dokończyłam jedzenie.
- Dobre to wino. - odparłam.
- Andres kiedyś mi dał na spróbowanie, ale jakoś nie miałem czasu. - stwierdził wstając od stołu. Włączył piosenkę Jessie J - Flashlight. - Zatańczymy? - wyciągnął swoją dłoń w moją stronę.
- Jasne. - wstałam i zaczęliśmy tańczyć. Ney położył swoje dłonie na mojej talii, a ja przytuliłam się do Niego. - Kocham Cię Misiek. - szepnęłam mu do ucha. Ten tylko się uśmiechnął i przytulił...
- Cześć Selenka. - przywitała mnie z uśmiechem Jego mama.
- Dzień dobry. - odwzajemniłam Jej uśmiech.
- O już jesteś. - zauważył mnie Neymar, kiedy wchodził do środka. - W takim razie jedziemy. - wziął ode mnie torebkę.
- Sel! Sel! - usłyszałam krzyki Daviego.
- Tak? - ukucnęłam przy Nim.
- Pobawisz się ze mną kiedyś jeszcze? - zapytał przytulając mnie.
- Jasne, że tak. - również Go przytuliłam. - Jak wrócę z wakacji, to na pewno się pobawimy. I zagramy w piłkę. - szeroko się uśmiechnęłam.
- To pa Ślicznotko. - dał mi buziaka.
- Papa. - pomachałam mu i wyszliśmy z willi mojego chłopaka. - Widać kto uczył Go podrywu. - zaśmiałam się wsiadając do samochodu i chwilę potem Neymar siedział już obok mnie. Zapięłam pasy i włączyłam radio.
- Uwierz Skarbie, że potrafię zrobić to w lepszy sposób. - dał mi buziaka w policzek i odjechaliśmy do Centrum Handlowego. Po jakichś kilkunastu minutach dojechaliśmy na miejsce. Ney zaparkował na podziemnym parkingu i wysiedliśmy z samochodu. Brazylijczyk zamknął auto i chwytając mnie za rękę weszliśmy do środka galerii. Przechadzało się tamtędy wielu ludzi. Każdy był zabiegany i zamyślony. W swoim świecie.. Tylko nam się nigdzie nie śpieszyło. Zaczął dzwonić mój telefon. To Demi.
- Słucham? - od razu odebrałam.
- Chodź do H&M! Widzę taki idealny stój kąpielowy dla Ciebie! - wrzeszczała wręcz do telefonu.
- Tego na parterze, czy na pierwszym piętrze? - zapytałam.
- Tego na pierwszym. - odparła i się rozłączyła.
- Kto to? - zapytał mój chłopak zakładając sobie okulary przeciwsłoneczne. Jeju co za przygłup.
- Demi. - odparłam. - Po co Ci te okulary? - popatrzyłam na Niego jak na debila.
- Żeby mnie nie zaczepiali. Chcę mieć dziś spokój. - odparł poprawiając je.
- Weź nie rób z siebie głupka. Jak w nich zostaniesz, to na pewno Cię rozpoznają, bo będziesz się rzucał w oczy. Ty głąbie. - skarciłam Go. Ten ściągnął je i popatrzył na mnie obrażony.
- Chodź. Przecież nie będą na nas czekać. - burknął chwytając mnie za rękę. Nie odezwałam się słowem i wjechaliśmy ruchomymi schodami na pierwsze piętro, po czym weszliśmy do sklepu o którym wspominała Demi.
- Hej. - przywitałam się z Rafem, a potem z moją przyjaciółką, która zachwycała się kostiumami.
- Zobacz jaki ładny dla Ciebie wybrałam. - podała mi, ale ewidentnie był za duży.
- Mam za małe cycki na ten strój. - wybuchłam śmiechem. - Są mniejsze rozmiary? - zapytałam.
- Są na pewno. - uśmiechnęła się i poszłyśmy poszukać. Chwilę potem wróciłyśmy do chłopaków z kilkoma strojami w rękach. Poszłyśmy z moją przyjaciółką do przymierzalni. Zaczęłam po kolei przymierzać stroje, ale w żadnym nie wyglądałam okej. Został mi jeden ostatni, ten co wcześniej wybrała mi Demi, tylko że teraz w mniejszym rozmiarze. Założyłam Go i wyszłam, żeby pokazać się przyjaciółce. Hiszpanka obczaiła mnie dokładnie.
- Jeju normalnie jak na Ciebie. - powiedziała zachwycona. - Jeżeli go nie weźmiesz to Cię chyba uduszę. - dodała.
- No nie wiem.. - pokręciłam głową.
- Idę po Neya. Czekaj tu. - nakazała mi i po chwili przyszła z moim chłopakiem do przymierzalni.
- Wow. - powiedział Neymar, kiedy mnie zobaczył. - Bierz go. - dodał.
- Okej. - zgodziłam się i przebrałam. Zabrałam ten strój i chciałam już iść do kasy, ale Ney wymyślił jeszcze jakiś niebieski kombinezon i sukienkę. W dodatku jeszcze wybrał mi cztery bokserki oraz trzy koszulki. Tak On wybierał mi ciuchy. W sumie to były bardzo ładne. Przymierzyłam je i poszliśmy do kasy. I już spina.
- 400 EURO. - powiedziała kasjerka.
- Okej. - odparł Ney wyciągając portfel.
- Przecież nie będziesz za mnie płacił. - burknęłam, ten mnie zignorował.
- Proszę. - podał kasjerce pieniądze i przy tym zmroził mnie wzrokiem. Nie lubiłam tego.
- Dziękuje. Miłego dnia życzę. - uśmiechnęła się.
- I wzajemnie. - odparł Ney i wyszliśmy ze sklepu. Oczywiście nie pozwolił mi nieść zakupów, bo to On jest od tego.
- Chodźmy do maka. - zaproponował Raf.
- W sumie Sel mamy jeszcze dużo czasu, prawda? - zwrócił się do mnie.
- Prawda. - byłam trochę obrażona. Weszliśmy i ja z moją przyjaciółką zajęłyśmy miejsce dla nas i chłopaków. Oczywiście jak Oni poszli zamówić, to wszyscy im ustąpili. - Jeju jak mnie to denerwuje, że gdzie Oni nie są to mają lepiej.. - burknęłam.
- Serio Ci to przeszkadza? - zdziwiła się przyjaciółka.
- Tak. Ja jakoś nie wykorzystuje tego, że mój tata jest trenerem. Nie rozpoznają mnie, więc się z tego cieszę. - wyjaśniłam.
- W sumie rozumiem Cię. Gdzie nie pójdę z Rafem to fanki za nim chodzą. Wpienia mnie to.. - również zaczęła narzekać.
- No widzisz jak się rozumiemy. - zaśmiałam się, kiedy akurat przyszli chłopcy ze swoim zamówieniem. Usiedli koło nas, a oczywiście wokół usiadły ich fanki.. - Idź sobie zrób z nimi zdjęcia i niech się tak nie patrzą. - fuknęłam.
- Dobra.. Jezu. - przewrócił oczami i poszedł do tych dziewczyn. Zrobił sobie z każdą zdjęcie i po tym po kolei je przytulił. Zawsze tak robił. Nie miałam nic przeciwko, w końcu to z grzeczności i dziewczyny mają frajdę. Kiedy już skończył wrócił do nas i zjadł swojego hamburgera. Ja nic nie chciałam zamawiać, tylko zjadłam frytki od Neya przy okazji wypijając mu colę. - Ej kto mi wypił colę? - skapnął się, że niczego tam nie ma.
- Kochanie, Ty powinieneś pić wodę, a nie takie byle co. - dałam mu buziaka przy tym wyciągając małą butelkę wody.
- Dzięki, wiesz. - burknął i skończył jedzenie.
- Głowa mnie boli.. Jedźmy już okej? - zaczęłam narzekać. Musiałam coś wymyślić, żeby tu nie siedzieć. - Na prawdę źle się czuję. - dodałam.
- No dobra.. - westchnął i wyszliśmy z Maka żegnając się z przyjaciółmi. Brazylijczyk oczywiście był obwieszony torbami, które były na prawdę ciężkie, ale nie chciał mi dać chociaż dwóch. Jak to zwykle On, chcę pokazać jaki to nie jest wspaniały. Zjechaliśmy schodami na podziemny parking i idąc do samochodu oczywiście napadły nas Jego fanki. Stanęłam sobie na uboczu i nagle na parkingu zobaczyłam Nicka. O nie.. Co ja teraz zrobię? Ze strachu, aż popłynęły mi łzy. Ale chwila, nie był sam.. Coral również z Nim szła. Zdradza Sergiego? Nie możliwe. Brazylijczyk porobił kilka zdjęć i wsiadłam do samochodu, a mój chłopak schował do bagażnika nasze zakupy. - Już Ci lepiej? - zapytał z troską zajmując miejsce kierowcy. - Ej Ty płaczesz? - spojrzał na mnie i wytarł moje łzy.
- Widziałam Go.. - odpowiedziałam mu zapinając pasy.
- Kogo? - zapytał zdziwiony..
- Chłopaka, który mnie pobił. - szepnęłam.
- Co? Który to? Ale mu zaraz coś zrobię.. - chciał już wysiąść z samochodu.
- Neymar. - skarciłam Go. - Przestań. Na szczęście mnie nie zauważył.. - odetchnęłam z ulgą, a Brazylijczyk odpalił pojazd i odjechaliśmy do mojego domu. Po jakichś dwudziestu minutach byliśmy na miejscu. Ney zaparkował przy naszym garażu i pilotem zamknęłam bramę. Mój chłopak zabrał moje rzeczy, a ja swoją torbę i weszliśmy do domu.
- Jesteśmy! Dzień dobry! - krzyknął Neymar.
- Ooo. Hej dzieciaki. - przywitała się z Nim mama. Poprosiłam Go aby zaniósł moje rzeczy do pokoju i poszłam do kuchni. Nalałam sobie soku i wypiłam całą szklankę.
- Co będzie na obiad? - zapytałam.
- Spaghetti. - odpowiedziała mama.
- Okej. - wyszłam z kuchni i udałam się do salonu, gdzie na kanapie przed telewizorem siedział sobie Neymar z moim tatą. Oglądali powtórki meczu i dyskutowali jak powinien postąpić w danej sytuacji.
- O jesteś. - powiedział Ney robiąc mi miejsce obok siebie.
- Mogłeś tutaj podać na lewą stronę.. Może Leo by wtedy to wykorzystał. - wskazał tata.
- Jeju, po co wy to oglądacie? Cieszcie się, że wygraliście. - westchnęłam.
- Co Ty taka zdenerwowana? - zapytał tata.
- Oj Luis ma te swoje humorki. Wszystko się zaczęło od płacenia za zakupy no i zakończyło na fankach. - odpowiedział mu.
- Musisz to zaakceptować córcia. - stwierdził tata. Akceptuje to przez całe życie. Niech On się lepiej nie udziela, bo dojdzie do awantury..
- Dziubku wynagrodzę Ci to na wakacjach. - powiedział słodkim głosem dając mi buziaka w policzek.
- To już za dwa dni. - westchnął tata. - Więc Selena jutro nie wyjdzie z pokoju. - wybuchł śmiechem.
- A dlaczego? - zaśmiał się Neymar.
- Będzie się pakować. - odpowiedział.
- Luis kochanie! Chodź mi pomóż. - zawołała Go mama.
- Skarbie nie denerwuj się na mnie.. - odparł Ney, kiedy tata poszedł. - No proszę Cię.. - pocałował mój obojczyk. Mój czuły punkt. - Jak mam Cię przepraszać? - ponownie to zrobił.
- Ney przestań.. - poprosiłam Go. - Nie denerwuję się na Ciebie.. - wyjaśniłam.
- Okej. - lekko się uśmiechnął i pocałował mnie z taką zachłannością jak nigdy. Nawet nie czekał na moje pozwolenie. Normalnie jakbym mu gdzieś chciała uciec. - Kocham Cię. - stwierdził bez tchu.
- Ja Ciebie też. - wtuliłam się w Jego umięśniony tors. Usłyszałam dzwonek do drzwi. - Chodź przywitamy się. - podniosłam się z niechęcią z kanapy. - O matko. - burknęłam pod nosem.
- Skarbie co się stało? - wyszeptał mi.
- Noah.. - odszeptałam i nagle zaniemówiłam. Torres? Co On tutaj robi? Stanęłam jak wryta i nie mogłam się ruszyć. Tylko mocniej ścisnęłam dłoń piłkarza.
- Cześć Seleno. - podał mi dłoń.
- Cześć. - uścisnęłam ją.
- Siemka Neymar. - przywitał się z moim chłopakiem.
- No siema, dawno się nie widzieliśmy. - zaśmiał się. Przywitałam się jeszcze z wujkiem oraz ciotką Laią i usiedliśmy do stołu. Usiadłam między moim tatą, a Neyem. Kto w ogóle zaprosił tutaj Torresa.. Pamiętam jak niedawno się chciał ze mną umawiać, mimo iż wiedział, że jestem z Brazylijczykiem. Jeszcze ta Noah.. Gdybym wiedziała, że to oni przyjeżdżają, to nie wracałabym do domu.
- Kiedy dzieci? - wypalił z takim głupim pytaniem wujek.
- Gdyby Selena chciała je mieć, to już by była w zaawansowanej ciąży. - zaśmiał się mój chłopak. - Ja to bym chciał mieć bliźniaki. Albo może chłopca i malutką córeczkę. - rozmarzył się.
- Czworaczki od razu. - zaśmiałam się dając mu buziaka.
- Wow, Neymar nie sądziłem, że się ustatkujesz. - odparł Fernando jedząc spaghetti.
- To znaczy? Co masz na myśli? - zapytał złośliwie Ney.
- No wiesz.. Kiedyś imprezy, chlanie, balowanie.. Dziewczyny.. - zaczął wymieniać. - A teraz stały związek. Plany. - dodał.
- Po prostu wtedy nie trafiłem na kobietę mojego życia. - spojrzał mi w oczy, a ja myślałam, że odpłynę.
- Może i tak. - burknął Hiszpan.
- A jak wam się układa? - zapytała Noah.
- A jak widzisz? - wybuchł śmiechem mój tata.
- Oj Luis. - poklepał mojego tatę po ramieniu Brazylijczyk. Nagle usłyszałam, że dzwoni mój telefon. Spojrzałam na wyświetlacz, to Rafa.
- Przepraszam was, ale muszę odebrać. - powiedziałam i wyszłam na taras.
- Selenka muszę Ci coś powiedzieć! - wrzasnęła wręcz do telefonu.
- Stało się coś? Czy Ty płaczesz? - zapytałam z troską. Martwiłam się trochę. Czyżby chodzi o Alexisa?
- Nie wiem jak Ci to powiedzieć.. - chwilę się zastanowiła. - Chodzę z Alexisem, to już pewne.. - wyznała wreszcie.
- Ojeju. Gratulacje! Jak super. - ucieszyłam się, ale nie byłam przekonana co do Neya.
- Dziękuje.. I jest taka sprawa.. - odparła.
- Dla Ciebie wszystko. - uśmiechnęłam się do słuchawki.
- Mogłabyś to jakoś przekazać Neymarowi? Bo ja się boję.. Wiesz jaki On jest, a Ty jesteś jedyną osobą, której sie słucha.. - poprosiła mnie.
- Ech.. Będzie lepiej jak Ty mu powiesz, ale postaram się. - zgodziłam się. - Jeszcze raz szczęścia. Musze kończyć papa. - dodałam.
- Dziękuje. Kocham, pa. - rozłączyła się. Schowałam telefon do kieszeni ogrodniczek i wróciłam do środka. Oni zdążyli już sobie usiąść na kanapie i rozmawiać.
- A kto to do Ciebie dzwonił? - zapytała ciotka.
- Przyjaciółka. - odpowiedziałam Jej. - Neymar? - zaczęłam.
- Tak Myszko? - popatrzył na mnie.
- Jest sprawa. - stwierdziłam i dałam mu do zrozumienia, że nie będziemy tutaj rozmawiać.
- W takim razie chodźmy. - wstał z kanapy i poszliśmy na górę do mojego pokoju. - No więc co się stało? - zapytał zamykając drzwi i usiadł na przeciw mnie na łóżku.
- Hmm.. To będzie trudne do oznajmienia Ci tego.. - zaczęłam.
- Mów. - złapał moją dłoń.
- No bo, taka jedna osoba poprosiła mnie, żebym Ci o tym powiedziała.. - nie wiedziałam jak to ująć.
- Mniejsza z tym. Mów, bo ja nie wiem o co chodzi.. - odparł zdezorientowany.
- Tylko pamiętaj, że ta jedna osoba chce dla tej drugiej osoby jak najlepiej. - powiadomiłam Go.
- No dobra. - przewrócił oczami.
- Nie no, ja nie mogę Ci tego powiedzieć.. Boję się Twojej reakcji. - zrezygnowałam.
- Skarbieee.. - przeciągnął i złożył na moich wargach pocałunek.
- Rafa jest z Alexisem. - powiedziałam szybko. Nawet nie wiem czy zrozumiał.
- Co? - nie wiem czy był wściekły czy jak..
- To co słyszałeś. Bała się powiedzieć. To z Nią rozmawiałam przed chwilą. - wyjaśniłam.
- I dobrze, że się bała. Niech tylko ja Go dorwę. Jak On mógł moją siostrę tknąć? - oburzył się.
- Weź nie rób głupich rzeczy. Alexis to Twój przyjaciel. On chce dla Rafy jak najlepiej. Przecież Jej nie skrzywdzi. Myślisz, że jak Ty Go postraszysz, albo nie wiem co zrobisz, to On ją sobie ot tak odpuści? To jest Alexis, On zawsze walczy do końca. - zaczęłam mu tłumaczyć.
- Ale to jest moja siostra.. - zaczął.
- Jeżeli cokolwiek mu powiesz innego niż szczęścia, albo gratulacje.. Jeżeli Go będziesz straszył to po prostu będę z kim innym w pokoju. - zakomunikowałam mu.
- Ciekawe z kim. - prychnął.
- Na przykład z Sergim. - ten zrobił takie oczy.
- Obiecuje, że Go nie ruszę, ale jak choć włos jej z głowy spadnie to nie ręczę za siebie. - przyrzekł mi. - Dobrze wiesz, że dla Ciebie zrobię wszystko. - położył się obok mnie.
- Wiem, wiem. - zaśmiałam się i przytuliłam do Niego. Zamknęłam oczy i zrobiłam się trochę senna. Poczułam jak Ney całuje mnie w czoło. Uśmiechnęłam się tylko i zasnęłam.
***
Przebudziłam się późnym wieczorem. Spojrzałam na zegarek. Była godzina 18;30. Zasnęłam obok Neya, a teraz jestem sama. Pewnie sobie pojechał do domu. Podniosłam się z łóżka i wyszłam z pokoju. Powoli zeszłam po schodach, bo byłam jeszcze zaspana. W salonie siedział sobie tata Neymara, mój, Leo, Ney, Davi i Thiago. Usłyszałam, że dzwoni dzwonek do drzwi. Skoro byłam w przedpokoju, to poszłam otworzyć. Wpuściłam Rafę i Alexisa po czym poszłam do kuchni, a Rafa za mną.
- Ej co tutaj taka zbiorówa? - zapytała, kiedy robiłam sobie kanapkę.
- Chcesz? - ta pokiwała głową i zrobiłam kanapkę dla siebie i dla Niej. - Nie wiem skąd Oni się tutaj wzięli, bo dopiero wstałam. - poprawiłam swoje włosy.
- A czemu spałaś? - zmartwiła się.
- Sama nie wiem. Tak przytuliłam się do Neymara i zasnęłam. - odpowiedziałam zgodnie z prawdą.
- A może Ty masz cukrzyce? - wypaliła z taki pytaniem i do kuchni wszedł Neymar i Alexis.
- Kto ma cukrzyce? - zapytał Alexis.
- Nikt. - blado się uśmiechnęłam.
- Jak Ci się spało? - podszedł do mnie Ney.
- Bardzo wygodnie, bo spałam sama. - wybuchłam śmiechem. - A tak w ogóle to szczęścia. - zwróciłam się do siostry Brazylijczyka i Sancheza.
- Dziękujemy bardzo. - Alexis szeroko się uśmiechnął obejmując ramieniem młodą Brazylijkę.
- Sel Misiu.. - mój chłopak spojrzał na mnie swoimi słodkimi oczkami.
- Tak? - uśmiechnęłam się do Niego.
- Mam taką propozycję.. Zapraszam Cię na kolację do mnie. Co Ty na to? - zaproponował.
- W sumie czemu nie. - zgodziłam się. - Tylko pójdę się przebrać, bo mi w tym nie wygodnie. - oznajmiłam.
- Załóż tą sukienkę, co dzisiaj kupiłaś. - szepnął mi, na co tylko się uśmiechnęłam i poszłam na górę. Wyciągnęłam z torby sukienkę i ubrałam się w nią. Rozczesałam włosy i zaplotłam sobie warkocza. Założyłam jeszcze wygodne Conversy i zeszłam na dół.
- Możemy jechać. - uśmiechnęłam się i wraz z Brazylijczykiem opuściliśmy mój dom. Odjechaliśmy do Jego willi. Po jakichś piętnastu minutach byliśmy już na miejscu.
- Ślicznie wyglądasz w tej sukience. Bardzo Ci pasuje. - skomplementował mnie.
- Dziękuje. - zaczerwieniłam się i weszliśmy do środka. Ney zaprowadził mnie do jadalni, a tam szok po prostu. Przygotował się już wcześniej na to. Usiadłam do stołu i trochę było mi głupio, że nic mu nie pomagam. - Ney, a może ja Ci jednak pomogę? - zaproponowałam.
- Nic mi nie będziesz pomagać. Czy Ty możesz chociaż raz nic nie robić? - zaśmiał się.
- Ych. - westchnęłam i zaczęłam bawić się widelcem. Po kilku minutach mój chłopak wrócił z jedzeniem. Nałożył mi porcję na talerz, a potem sobie. Ugotował ryż z warzywami w sosie słodko kwaśnym.
- Smacznego. - odparł i spróbowałam przyrządzonego przez Niego dania. - I jak? - zapytał.
- Bardzo dobre. Nie wiedziałam, że potrafisz tak dobrze gotować. - pochwaliłam Go.
- Jest jeszcze wiele, rzeczy, których o mnie nie wiesz. - lekko się uśmiechnął i dokończyłam jedzenie.
- Dobre to wino. - odparłam.
- Andres kiedyś mi dał na spróbowanie, ale jakoś nie miałem czasu. - stwierdził wstając od stołu. Włączył piosenkę Jessie J - Flashlight. - Zatańczymy? - wyciągnął swoją dłoń w moją stronę.
- Jasne. - wstałam i zaczęliśmy tańczyć. Ney położył swoje dłonie na mojej talii, a ja przytuliłam się do Niego. - Kocham Cię Misiek. - szepnęłam mu do ucha. Ten tylko się uśmiechnął i przytulił...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz