*Rozdział 45*

2 TYGODNIE PÓŻNIEJ...

Nieznajomy : ładnie dziś wyglądałaś.
Nieznajomy : szkoda, że ten twój żałosny kumpel z tobą był.
Nieznajomy : ach, te twoje usta
Nieznajomy : wykorzystam nieobecność tego twojego chłoptasia
Nieznajomy : kocham cie nad życie
Nieznajomy : będziesz moja kochanie
Ja : kim jesteś?
Nieznajomy : wkrótce się dowiesz.
Nieznajomy : pożałujesz jeśli mnie odrzucisz

O co chodzi? Odkąd chłopcy wyjechali dostaje dziwne SMSy. Albo Xana robi sobie ze mnie żarty, albo ktoś chce mi zrobić krzywdę..Choć wątpię, żeby była do tego zdolna.
- Selena? Chodź na śniadanie i odwiozę Ciebie oraz Rafcię na lotnisko! - wołała mnie mama.
- Idę już, idę. - odparłam i zeszłam na dół.
- Jak się spało? - zapytała.
- A dobrze. - posłałam jej wymuszony uśmiech.
- Widzę, że coś się stało. - stwierdziła.
- Nie, skąd taki pomysł? - udawałam zdziwienie.
- Selena powiedz mi, bo inaczej nigdzie nie lecisz i Neymara nie zobaczysz przez najbliższy miesiąc. A pamiętaj, że wraca za dwie godziny. - zaszantażowała mnie.
- Ych.. słuchaj ktoś pisze od tygodnia do mnie SMSy. W stylu będziesz moja, kocham Cię nad życie, jeszcze tego pożałujesz i tak dalej.. Boję się trochę. - powiedziałam jej.
- Trzeba zadzwonić do taty. - stwierdziła.
- Nie.. proszę Cię, nie dzwoń.. Nie dość, że tata się dowie to i Ney. Pewnie się wkurzy, że mu nie powiedziałam i będzie awantura.. - zaczęłam ją błagać.
- Dobra niech Ci będzie. - burknęła i wyszła z kuchni, do której po około pięciu minutach wróciła.
- Mam nadzieję, że nie zadzwoniłaś do taty.. - fuknęłam.
- Zadzwoniłam do Larrego i leci z wami. Plus jeszcze Harry i Jose. - oznajmiła mi.
- Dziękuje. - dałam jej buziaka w policzek.
***
Po kilku godzinach lotu, byłyśmy już w hotelowym pokoju.
- Tak właściwie, to dlaczego aż trzech ochroniarzy? - zapytała siostra Brazylijczyka.
- Nie wiem. Mama tak zarządziła. - skłamałam, ale w innym wypadku powiedziałaby Neyowi, a tego nie chcę.
- Ciekawe czemu. - westchnęła.
- Przynajmniej czujemy się bardziej bezpiecznie. - zaśmiałam się.
- W sumie tak. - uśmiechnęła się do mnie. Młoda Brazylijka włączyła tv, a ja położyłam się na łóżku i włączyłam instagram. Po kolei przeglądałam zdjęcia.

Instagram 
neymarjr We back to Barcelona! Love you @luissuarez9 ♥ #truelove
luissuarez9 ja Ciebie też mój chudzielcu! ♥
3gerardpique ohoho nasze zakochańce :D
rafaella ach Ty pajacu ;*
neymarjr @rafaella pożałujesz za to pajacu kochanie :*
selenrique ach tak? czyli mnie zdradzasz :(
neymarjr @selenrique skarbie to nie tak :(
selenrique będziesz mi się tłumaczył za trzy dni.
neymarjr dobrze misiek :D
sofibalbi @luissuarez śpisz dziś przed drzwiami.
luissuarez9 @sofibalbi tylko nie to :(


Poprzeglądałam wszystkie zdjęcia i wyszłam z aplikacji. Rafaella dalej oglądała jakiś program na MTV. Podniosłam się z łóżka i rozejrzałam po pokoju. Na stoliku leżała rozpiska całego wydarzenia. Wzięłam ją do ręki i przeczytałam wszystko. Okazało się, że za godzinę musimy być na dole, bo przyjedzie po nas taksówka.
- Rafcia ja idę się ogarnąć, dobrze? - powiadomiłam ją.
- Okej. - uśmiechnęła się szeroko. Zabrałam ciuchy oraz kosmetyki i weszłam do łazienki.Wzięłam szybki prysznic, po czym nałożyłam makijaż. Ubrałam się we wcześniej naszykowane ubrania i wyszłam z łazienki. - Dobra teraz ja idę. Czekaj tu na mnie. - nakazała mi i pobiegła wręcz do łazienki. Zrobiłam sobie selfie i wstawiłam je na instagram :

Instagram 
selenrique ✨✨✨ #Paris
antoroccuzzo88 wracaj, a nie się bujasz w Paryżu:D
selenrique @antoroccuzzo88 jutro kochanie :*
leomessi Lalka, bo Ney tutaj z tęsknoty usycha :D
elenaenrique córeczko :* ✨
3gerardpique @leomessi nie tylko Neyuś, ja też :(
shakira moja najpiękniejsza niunia ⛄
davilucca  ♥♥♥♥
selenrique @davilucca ♥
cristiano bardzo pozytywnie! ;)
selenrique dziękuje @cristiano :)
neymarjr moja najwspanialsza gwiazdeczka♥
nuricuns wspaniała jak zwykle :*
selenrique @neymarjr misiu♥ @nuricuns dziękuje :*

Wow komentarz od Crisa bardzo mnie zadziwił. No ale to było bardzo miłe. Wylogowałam się z portalu społecznościowego i zaczął dzwonić mój telefon. Spojrzałam na wyświetlacz - Ney.
- Tak Kochanie? - odebrałam.
- Jak miło Cię słyszeć Skarbie. - odetchnął z ulgą. - Wiesz jak się stęskniłem?
- Oj ja też. - zaczęłam się śmiać.
- Ty mnie zdradzasz z moim bratem kochanie. - stwierdził.
- A Ty mnie z Luisem. Jesteśmy kwita. - odgryzłam się.
- Właśnie sobie siedzi obok Joty i grają na xbox w fife. - zaśmiał się. - Gruby!
- Czego chcesz? - słyszałam tylko bełkot, ponieważ był troche dalej od Brazylijczyka.
- A nic, gadam z Selenką! - odkrzyczał do niego.
- Nie drzyj się tak z łaski swojej. - skarciłam go.
- Ooooooooo! - tym razem wydarł się Suarez. - Selenciu skarbie tęsknie!
- No ja też Gruby. - zaśmiałam się.
- Oj grabisz sobie, grabisz. - ochrzanił go mój chłopak, ale potem sam wybuchł śmiechem.
- Dobra idę grać, bo mnie jeszcze tam przekręci i będzie lipa jak przegram. - stwierdził Urugwajczyk.
- Więc Dziubku widzimy się od razu jak przylecisz? - zapytał.
- Jak przylecę to Larry odwiezie nas do domciu. Mogę wpaść potem jak się ogarnę. - odpowiedziałam.
- To Larry tam z wami jest? - zdziwił się.
- No jest, jest. - westchnęłam ciężko.
- Stało się coś? - cholera jasna on nawet potrafi to stwierdzić w ogóle mnie nie widząc.
- Nie, tylko się stęskniłam.. Dobra muszę kończyć. Kocham Cię. - odparłam.
- Ja Ciebie też. - powiedział i się rozłączył, gdy w tej samej chwili wyszła Rafaella. Związałam sobie włosy w kucyka i wyszłyśmy z pokoju, pod którym czekał już na nas Jose.
- Przepraszam, tu nie można wchodzić! - krzyknął na jakieś cztery dziewczyny.
- Jose nie krzycz na nie. - skarciłam go.
- Selena kochamy Cię! - krzyknęła jedna z nich. - Możemy zdjęcie? - zapytała.
- Jasne, że tak. - od razu się zgodziłam. - Rafcia zrobisz?
- Pewnie. - wzięła od jednej z nich telefon i zaczęła robić nam zdjęcia.
- Dziękujemy. - przytuliły mnie i poszły sobie.
- Widzisz Jose nie zabiły mnie. - poklepałam Go po ramieniu.
- Przepraszam, ale Larry prosił mnie o wielką ostrożność. - westchnął. Wyszliśmy z hotelu i napadł nas ogromny tłum. Porozdawałyśmy trochę autografów i wsiadłyśmy do limuzyny.
- Neymar dzwonił do mnie i pytał dlaczego pojechałem z wami. - oznajmił Larry.
- Mam nadzieję, że nie powiedziałeś mu o tym, że jest jeszcze z nami Harry i Jose. - westchnęłam.
- Prosiłaś o dyskrecję, a ja słowa dotrzymuje. - uśmiechnął się do mnie.
- Właśnie, dlaczego tylko Larry z nami nie poleciał? - zapytała Rafa.
- Takie było zarządzenie Pani Eleny, a ja wybrałem do tego najlepszych ludzi. - oznajmił jej. - Dobra wysiadamy. - westchnął. Pierwsza wysiadła Rafa, potem Larry i Jose, a za mną szedł Harry. Ludzie robili mi zdjęcia, prosili o autografy. Oczywiście z wielką chęcią je rozdawałam. Weszliśmy do środka i przywitaliśmy z gwiazdami, po czym zaczął się ivent..
***
- Larry, proszę Cię. Pójdę sama do łazienki. Bez przesady, nie jestem jakaś upośledzona. - burknęłam.
- Wylecę z roboty za to, że Cię puszczę. - fuknął.
- Pięć minut i wracam. - obiecałam i szybkim krokiem poszłam do toalety na stacji benzynowej. Weszłam do kabiny i zrobiłam siusiu, po czym umyłam ręce. Stwierdziłam, że przejrzę się jeszcze w lustrze. Podniosłam głowę i spojrzałam w lustro, a tam ukazał mi się Nick.. Myślałam, że mam zwidy. Odwróciłam się a on podchodził coraz bliżej mnie.
- Kochanie, miło Cię znowu widzieć. - powiedział pełnym ironii głosem.
- Nie zbliżaj się do mnie, rozumiesz? - próbowałam być spokojna mimo iż strasznie się bałam.
- Hah, nie ma twojego chłoptasia więc mogę zrobić z Tobą co tylko chce. - szarpnął mnie za włosy i przywalił mi z pięści w żebra, raz, drugi, trzeci, że osunęłam się na ziemię...
- Co tu się kurwa dzieje? - wpadł do łazienki Jose. Dzięki Bogu, ten palant mnie nie zabije..
- Selena.. - wpadła pozostała trójka. Harry wraz z Jose zatrzymali Nicka, a Rafaella zadzwoniła na policję, która natychmiast się zjawiła.
- Selcia, nic Ci nie jest? - podniósł mnie Larry. Widać, że się bał.
- Spokojnie, nie takie rzeczy przeżyłam. - machnęłam ręką. - To tylko kilka ciosów w żebra.
- Czy Ty jesteś normalna? Mogę teraz stracić robotę. - fuknął.
- Nie stracisz, zadbam o to. - poklepałam Go po ramieniu. Policja przyjechała i przejęli Nicka. Złożyliśmy zeznania i osoba, która wyrządziła mi już krzywdę będzie mieć sprawę w sądzie. Po całej zaistniałej sytuacji opowiedziałam wszystko Rafie.
- Tylko ani słowa Neymarowi. - nakazałam jej. - Przecież jak on się dowie, to będzie tragedia...
- Dobrze, nie powiem mu. - westchnęła, kiedy leżałyśmy już w łóżkach. Nagle usłyszałam, że przyszła mi wiadomość..

Antonella Roccuzzo - dostępny(a) teraz ⚫
Antonella Roccuzzo : Selena, Leo siedzi teraz u Neya i wysłał mi link do artykułu, w którym jest kilka rzeczy. Ney jak to przeczytał, to podobno wpadł w szał. -.-
Selena Enrique : Co? Jaki artykuł? :o
Antonella Roccuzzo : Gazety "Marca"
Selena Enrique : Wyślij mi to.
Antonella Roccuzzo wysłał(a) link.
Antonella Roccuzzo : Chce do Ciebie dzwonić, więc szybko to czytaj.
Selena Enrique : Dziękuje :* już biorę się za czytanie.
                                  Wyświetlone przez użytkownika Antonella Rozccuzzo.

 Weszłam szybko w link wysłany przez moją przyjaciółkę.

Selena Enrique zwiększyła ochronę!!

Dziewczyna jednego z najlepszych piłkarzy globu - Neymara Jr, a zarazem córka Luisa Enrique - Selena pojawiła się dzisiaj w Paryżu na ivencie marki Dolce&Gabbana. Przepiękna Hiszpanka pojawiła się tam w towarzystwie siostry swojego chłopaka, oraz trzech ochroniarzy. Młoda Enrique chroni się prawdopodobnie przed niebezpiecznym zbirem, który zaatakował ją w maju br., przez którego nie mogła pojawić się na finale Pucharu Króla. Jak wiemy mężczyzna uciekł z aresztu, w którym czeka na proces tydzień temu i prawdopodobnie kręcił się w okolicy, w której mieszka Selena. Ale niestety opuścił granice kraju. Widząc wczoraj Selenę, nie było po niej widać, że się smuci. Wręcz przeciwnie. Przepiękna dziewczyna ciągle się uśmiechała, przytulała fanów oraz robiła sobie zdjęcia i rozdawała autografy. Selenie oraz Rafaelli życzymy miłego powrotu do Barcelony!
                                                                                                                                       ~ Marca.

Kiedy skończyłam czytać artykuł po raz kolejny zaczął dobijać się do mnie mój chłopak. Dzwonił chyba już piąty raz.
- Kurwa! Do cholery, dlaczego nie odbierasz? - krzyknął, kiedy odebrałam.
- Przestań człowieku. Czytałam ten durny artykuł. - burknęłam.
- Dlaczego nie powiedziałaś mi, że ten chuj uciekł z aresztu? - zapytał z wyrzutem.
- Ja sama nie wiedziałam. - burknęłam. - Od tygodnia dostawałam dziwne SMSy i mama zarządziła, aby z Larry polecieli Jose i Harry. Spokojnie nic mi nie jest. Żyje, jutro mnie zobaczysz. - dodałam.
- Mogłaś mi o tym powiedzieć. - a ten dalej swoje.
- I co byś zrobił? Przyleciał ze Stanów? - zakpiłam z Niego.
- Tak zrobił bym to. Bo Cię kocham do cholery jasnej. - fuknął.
- Ta rozmowa nie ma sensu. Do widzenia. - westchnęłam i ze spokojem się rozłączyłam. Dzwonił jeszcze kilka razy, ale ja odrzucałam połączenie. Zabrałam piżamę oraz kosmetyki i wzięłam szybki prysznic. Byłam tak zmęczona, że porozmawiałam chwilę z Rafą i zasnęłam...

*Rozdział 36*

*Ciemność... Co się dzieje? Otworzyłam oczy i podniosłam się. Rozejrzałam dokładnie. Wszędzie pełno drzew. Jestem w jakimś lesie. Zaczęłam iść przed siebie. W pewnym momencie zauważyłam Rafaellę, która również się błąkała. Wszędzie była mgła.. Jak w jakimś horrorze. Dotarłam do jakiejś chaty. A na polanie leżał Neymar. Przestraszyłam się. Był cały we krwi. Rafa również była zakrwawiona. Stanęłam przed nią i się jej przyglądałam i nagle ktoś mnie zaatakował i zaczął dusić. 
- Przestań.. - błagałam. 
- Chyba śnisz. Zniszczę Cię szmato! - groziła mi Coral. 
- Błagam Cię.. Nie rób mi krzywdy. - mówiłam przez łzy. 
- Należy Ci się. - syknęła Laia. 
- Za co? Co ja takiego wam zrobiłam? - tak bardzo się bałam.
- Wybrałaś Neymara. - wyłonił się Roberto. - Jeżeli ja Cię nie mogę mieć, to On też nie. - strzelił mnie z pistoletu prosto w serce. 
- Jak mogłeś Jej to zrobić. Przez Ciebie straciłam wszystko co miałam. - usłyszałam jedynie bełkot siostry mojego chłopaka i jedna wielka ciemność..*
- AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA...... - zaczęłam piszczeć jednocześnie podnosząc się z poduszki. - Żyję.. - szepnęłam sama do siebie przecierając oczy. Strasznie się przestraszyłam. Rozejrzałam się dokładnie po sypialni Neya i zaczęłam płakać. Nie kontrolowałam tego..
- Dziubku? Czemu tak piszczysz? - przebudził się Neymar i zapalił lampkę. - Ej czy Ty płaczesz? - podniósł się z poduszki i złapał za rękę.
- On mnie zabił.. - wydukałam i wybuchłam płaczem.
- Co? O czym Ty mówisz? - był zdezorientowany. - Sel, jest 5;48.. To tylko zły sen. Jesteś tutaj ze mną. Przy mnie nic Ci się nie stanie. - przytulił mnie. - Połóż się jeszcze. Obiecuje, że od razu jak tylko będziesz chciała to odwiozę Cię do domu. - dodał kładąc się.
- Ney.. - szturchnęłam Go. - Zobacz czy Rafa śpi w pokoju.. - nakazałam.
- Ojeju.. - niechętnie zwlókł się z łóżka i wyszedł z sypialni. I po chwili wrócił. - Śpi. - odparł i ponownie ułożył się do spania.
- Neymar.. - ponownie Go szturchnęłam.
- Co jeszcze Kochanie? - odwrócił się do mnie.
- Poleżysz ze mną? Bo ja już nie zasnę.. - powiedziałam przez łzy.
- Jasne Skarbeczku. - lekko się uśmiechnął. - Chodź tutaj. W moich ramionach nic Ci się nie stanie. - pocałował mnie i wtuliłam się w Niego.
- Nie wyobrażam sobie co bym zrobiła, gdyby Ci się coś stało.. Przeze mnie. - wyznałam.
- Co Ty mówisz? Przez Ciebie nic mi się nie stanie. - mocniej mnie objął. - Co Cię skłoniło, żeby to powiedzieć? Skarbie co Ci się śniło? - zapytał.
- Znalazłam się w jakimś lesie, szłam po nim i zobaczyłam w oddali Rafę, więc do niej poszłam. Dotarłam do jakiejś chaty i na polanie leżałeś Ty.. Byłeś zakrwawiony. Rafa również, stanęłam przed nią i się jej przyglądałam. Nagle ktoś zaczął mnie dusić. Błagałam, żeby mnie zostawiła.. To znaczy Coral. Nagle wyłonił się Sergi i powiedział, że wybrałam Ciebie i skoro on mnie nie może mieć to Ty też nie i strzelił mi prosto w serce. Usłyszałam tylko bełkot Rafy i się obudziłam. - popłynęły mi łzy, kiedy mu o tym opowiadałam.
- Skarbie, to tylko sen. Pewnie był taki, bo w ostatnim czasie wiele przeszłaś. Nie myśl o tym. Wszystko będzie w porządku. - pocieszył mnie. Nic się już nie odezwałam, tylko mocno przytuliłam. I tak przeleżeliśmy do godziny 8;00....
***
Wstałam z łóżka i ubrałam się we wczorajsze ciuchy, kiedy w tym samym czasie, mój chłopak brał prysznic. Usiadłam na łóżku i zaczęłam przeglądać snapy. Rafa pododawała mnóstwo zdjęć z Alexisem i resztą, Neymar kilka ze mną, chłopaki to nawet dodali snapy walizek. Jeju muszę się zacząć pakować jak wrócę.
- Hej Sel. - wszedł do sypialni Davi.
- Cześć maluchu. - przytuliłam Go i usiadł obok mnie na łóżku.
- Gdzie Neymar? - zapytał.
- Kąpie się. - odpowiedziałam mu.
- To pewnie jak wróci, to Cię odwiezie. - zasmucił się malec.
- Jak wrócę z wakacji to spędzimy razem czas. Zabiorę Cię na plac zabaw, albo na trening do mojego taty. - zaczęłam wymieniać.
- A weźmiesz mnie na lody? Będę mógł u Ciebie nocować? - był taki podekscytowany.
- Jasne, że zabiorę. A nocować, będziesz mógł jak Twoja mamusia się zgodzi. - odpowiedziałam mu.
- Uwielbiam Cię. Jesteś super. - malutki blondasek zaczerwienił się i mnie przytulił.
- Ojej. Ja Ciebie też uwielbiam. - odwzajemniłam Jego uścisk. Jedyna rzecz jaka poprawiła mi dzisiaj humor i sprawiła, że mimowolnie się uśmiechnęłam.
- A Ty co tutaj robisz? Na śniadanie zmykaj, bo mama Ci jajecznice zrobiła. - wygonił Go z sypialni mój chłopak. - Nie wyspałem się przez Ciebie. - dał mi buziaka w policzek.
- Ta.. Przepraszam. - odparłam ze smutkiem.
- Kochanie, nie bądź smutna. - lekko się uśmiechnął i wyszliśmy z sypialni. - Odwiozę Cię jeśli chcesz. - dodał.
- Okej. - burknęłam i wyszliśmy z Jego domu. Po kilku minutach byliśmy pod moim domem. - Do jutra. - powiedziałam i chciałam już wychodzić, ale Brazylijczyk złapał mnie za rękę i namiętnie pocałował.
- Tak bez pożegnania? - lekko się uśmiechnął. - Do jutra Kotku. - dodał i wysiadłam z samochodu. Otworzyłam drzwi i weszłam do domu. Pierwsze co zrobiłam, to udałam się do kuchni. Nasypałam sobie płatek i zjadłam je od razu. Zabrałam telefon i poszłam do pokoju. Włączyłam laptop i puściłam jakąś muzykę, żeby nie myśleć o tym co mi się śniło. Będę unikać Sergiego, ale co ja powiem Neymarowi? Boję się, że to będą najgorsze wakacje w życiu. Wyciągnęłam z szafy dużą walizkę, bo w końcu spędzimy tam aż dwa tygodnie. Otworzyłam ją i położyłam na ziemię. Powyjmowałam z szafy buty, bluzki, bieliznę, spodnie, sukienki i zaczęłam wybierać. Znalazłam nawet jakieś dwa stroje kąpielowe. Wzięłam też trzy ręczniki, tak na wszelki wypadek. Usiadłam sobie na kanapie wraz z tymi klamotami i zaczęłam układać. Cały czas myślałam o tym śnie. Co jeżeli się coś stanie? Nie chcę tego. Po kolei układałam wybrane ciuchy do walizki i płakałam. W ogóle nie kontrolowałam tego. Ten dzień był straszny.
***
To pakowanie zajęło mi dużo czasu. Tak bardzo mi się nic nie chciało. Zapięłam walizkę i położyłam ją przy drzwiach. Naszykowałam sobie długie ogrodniczki i jakąś koszulkę, aby w tym jutro polecieć. Wzięłam jeszcze moją czarną, dużą torbę i włożyłam do niej portfel, dokumenty i kosmetyki. Przejrzałam się w lustrze i zeszłam na dół. W kuchni siedzieli sobie moi rodzice, Leo, Anto, Gerard, Shak, Xavi, Andres oraz Neymar.
- Co wy tu wszyscy robicie? - zapytałam zdziwiona.
- Siedzimy kochanie. - odpowiedział mi tata.
- Wow, nie zauważyłam. - powiedziałam z sarkazmem. Zrobiłam sobie kanapki z nutellą i poszłam do ogrodu. Usiadłam na huśtawce i zaczęłam jeść.
- Mogę usiąść? - zapytał Gerard.
- Jasne siadaj. - zrobiłam mu miejsce.
- Gotowa na wakacje? - uśmiechnął się.
- Ta.. - odpowiedziałam smutnym głosem.
- Widzę, że coś Cię dręczy.. - stwierdził. - Co się stało? Dobrze wiesz, że możesz mi powiedzieć. - dodał mi otuchy.
- Ale to jest głupie.. - kręciłam przecząco głową.
- Żeby nie wiadomo jak głupie to było, to i tak Cię wysłucham. - powiedział poważnie.
- Miałam koszmar.. - zacisnęłam dłonie w pięści. - Byłam w jakimś lesie.. Była mgła, w oddali spostrzegłam Rafalellę. Ruszyłam w Jej stronę i dotarłam do jakiegoś domku. Tuż obok była polana, a na niej leżał Ney. Był cały we krwi.. - zaczęły mi płynąć łzy. - Rafa też była zakrwawiona. Stanęłam przed nią i zaczęłam się przyglądać. Nagle ktoś mnie zaatakował i zaczął dusić. Błagałam, żeby przestała. Podobno za coś mi się należało. Zza drzew wyłonił się Roberto i powiedział, że skoro On mnie nie może mieć to Ney też nie będzie miał.. I strzelił mi prosto w serce. Usłyszałam tylko bełkot Rafy i się obudziłam. - opowiedziałam mu wszystko do końca i wybuchłam płaczem.
- Boże Selenka.. Gdyby mi się takie coś przyśniło, to też byłbym przybity. Ale to tylko sen. Nie masz się czym przejmować. - pocieszył mnie.
- Obudziłam się przed szóstą i od tamtej pory nie mogłam spać. Neymar mnie pocieszał, przytulił.. Ale to nic nie dało.. - posmutniałam.
- Biedactwo.. - mocno mnie przytulił.
- Dziękuje. - szepnęłam mu.
- Za co? - zapytał zdziwiony.
- Że mnie wysłuchałeś. - odparłam.
- Gerard! Jedziemy! - usłyszałam głos Shak.
- Chodź odprowadzisz mnie. - uśmiechnął się i weszliśmy do środka. Odprowadziłam Gerarda do drzwi i wróciłam do salonu. Na kanapie siedział Neymar.
- Twoi rodzice pojechali na zakupy. - oznajmił z obojętnością. - Poprosili mnie, żebym z Tobą posiedział. - odparł.
- Okej. - usiadłam w fotelu na przeciwko Niego.
- Jak chcesz to idź na górę. - stwierdził. Kurde co mu się stało. Rano był taki kochany, a teraz..
- Posiedzę tutaj. A Ty jak nie chcesz ze mną siedzieć, to jedź do domu. Prześpisz się czy coś, bo się dzisiaj nie wyspałeś. - powiedziałam z troską w głosie przesiadając się na kanapę.
- Obiecałem Luisowi, więc zostanę. - czyli tak jakby nie chce tutaj siedzieć i robi to z wielką łaską.
- A no okej.. - szepnęłam i położyłam głowę na Jego ramieniu. Zawsze kiedy tak robię, to mnie obejmuje, a teraz? Brak jakiejkolwiek reakcji. Dał mi do zrozumienia, że nie chce abym Go jakkolwiek dotykała, więc się odsunęłam. Oglądaliśmy jakiś teleturniej, aż do powrotu rodziców.
- Wróciliśmy! - usłyszałam głos taty.
- To ja spadam. Cześć, do jutra. - odparł Ney.
- Do jutra. - burknęłam i poszłam na górę. Wzięłam szybki prysznic i położyłam się na łóżku. Obok mnie leżał miś, którego wcześniej nie widziałam. Skąd On się tu wziął. Przyjrzałam się dokładnie i na brzuszku miał wyszyte "NEYMAR". Przytuliłam Go do siebie i tak leżałam i leżałam.. Było mi trochę przykro z powodu Jego zachowania. Bolało mnie to. W dodatku ten koszmar. Coś czuję, że dzisiejsza noc będzie nieprzespana..

*Rozdział 35*

PIIIK PIIIK PIIIK

Obudził mnie mój budzik. Była godzina 9;20. Przeciągnęłam się i rozejrzałam po sypialni. Chwila, chwila.. Czegoś mi tutaj brakuje. Ach tak. Nie ma obok mnie przytulającego się Neymara. Położyłam się ponownie i zamknęłam oczy. Nagle poczułam usta Neya na swoich wargach. Od razu otworzyłam oczy. Przede mną stał ucieszony Neymar, a za Nim Davi z tacą jedzenia. 

- Cześć Skarbie. To dla Ciebie, takie od nas. - zaśmiał się, a malutki blondasek podał mi tacę. 

- Ojej dziękuje. Jesteście kochani. - ucałowałam każdego w policzek. 

- Zjedz sobie, a my młody idziemy pokopać. - odparł. - Bądź gotowa za dwadzieścia minut, bo pewnie będą mega korki. - nakazał mi. 

- Dobrze. - zajadałam się kanapkami przyrządzonymi przez chłopców. Chwilę później zjadłam wszystkie cztery i popiłam wszystko sokiem pomarańczowym. Po zjedzonym posiłku, zabrałam ciuchy oraz kosmetyki i poszłam do łazienki. Przebrałam się w białą bluzeczkę i ogrodniczki. Było gorąco więc zrobiłam sobie wysokiego kucyka. Stwierdziłam, że wyglądam okej, więc pomalowałam tylko oczy. Przejrzałam się jeszcze dokładnie w lustrze i posprzątałam po sobie łazienkę. Zabrałam rzeczy i wróciłam do sypialni. Schowałam swoje klamoty do torby i pościeliłam łóżko. Zabrałam telefon, po czym zeszłam na dół.
- Cześć Selenka. - przywitała mnie z uśmiechem Jego mama.
- Dzień dobry. - odwzajemniłam Jej uśmiech.
- O już jesteś. - zauważył mnie Neymar, kiedy wchodził do środka. - W takim razie jedziemy. - wziął ode mnie torebkę.
- Sel! Sel! - usłyszałam krzyki Daviego.
- Tak? - ukucnęłam przy Nim.
- Pobawisz się ze mną kiedyś jeszcze? - zapytał przytulając mnie.
- Jasne, że tak. - również Go przytuliłam. - Jak wrócę z wakacji, to na pewno się pobawimy. I zagramy w piłkę. - szeroko się uśmiechnęłam.
- To pa Ślicznotko. - dał mi buziaka.
- Papa. - pomachałam mu i wyszliśmy z willi mojego chłopaka. - Widać kto uczył Go podrywu. - zaśmiałam się wsiadając do samochodu i chwilę potem Neymar siedział już obok mnie. Zapięłam pasy i włączyłam radio.
- Uwierz Skarbie, że potrafię zrobić to w lepszy sposób. - dał mi buziaka w policzek i odjechaliśmy do Centrum Handlowego. Po jakichś kilkunastu minutach dojechaliśmy na miejsce. Ney zaparkował na podziemnym parkingu i wysiedliśmy z samochodu. Brazylijczyk zamknął auto i chwytając mnie za rękę weszliśmy do środka galerii. Przechadzało się tamtędy wielu ludzi. Każdy był zabiegany i zamyślony. W swoim świecie.. Tylko nam się nigdzie nie śpieszyło. Zaczął dzwonić mój telefon. To Demi.
- Słucham? - od razu odebrałam.
- Chodź do H&M! Widzę taki idealny stój kąpielowy dla Ciebie! - wrzeszczała wręcz do telefonu.
- Tego na parterze, czy na pierwszym piętrze? - zapytałam.
- Tego na pierwszym. - odparła i się rozłączyła.
- Kto to? - zapytał mój chłopak zakładając sobie okulary przeciwsłoneczne. Jeju co za przygłup.
- Demi. - odparłam. - Po co Ci te okulary? - popatrzyłam na Niego jak na debila.
- Żeby mnie nie zaczepiali. Chcę mieć dziś spokój. - odparł poprawiając je.
- Weź nie rób z siebie głupka. Jak w nich zostaniesz, to na pewno Cię rozpoznają, bo będziesz się rzucał w oczy. Ty głąbie. - skarciłam Go. Ten ściągnął je i popatrzył na mnie obrażony.
- Chodź. Przecież nie będą na nas czekać. - burknął chwytając mnie za rękę. Nie odezwałam się słowem i wjechaliśmy ruchomymi schodami na pierwsze piętro, po czym weszliśmy do sklepu o którym wspominała Demi.
- Hej. - przywitałam się z Rafem, a potem z moją przyjaciółką, która zachwycała się kostiumami.
- Zobacz jaki ładny dla Ciebie wybrałam. - podała mi, ale ewidentnie był za duży.
- Mam za małe cycki na ten strój. - wybuchłam śmiechem. - Są mniejsze rozmiary? - zapytałam.
- Są na pewno. - uśmiechnęła się i poszłyśmy poszukać. Chwilę potem wróciłyśmy do chłopaków z kilkoma strojami w rękach. Poszłyśmy z moją przyjaciółką do przymierzalni. Zaczęłam po kolei przymierzać stroje, ale w żadnym nie wyglądałam okej. Został mi jeden ostatni, ten co wcześniej wybrała mi Demi, tylko że teraz w mniejszym rozmiarze. Założyłam Go i wyszłam, żeby pokazać się przyjaciółce. Hiszpanka obczaiła mnie dokładnie.
- Jeju normalnie jak na Ciebie. - powiedziała zachwycona. - Jeżeli go nie weźmiesz to Cię chyba uduszę. - dodała.
- No nie wiem.. - pokręciłam głową.
- Idę po Neya. Czekaj tu. - nakazała mi i po chwili przyszła z moim chłopakiem do przymierzalni.
- Wow. - powiedział Neymar, kiedy mnie zobaczył. - Bierz go. - dodał.
- Okej. - zgodziłam się i przebrałam. Zabrałam ten strój i chciałam już iść do kasy, ale Ney wymyślił jeszcze jakiś niebieski kombinezon i sukienkę. W dodatku jeszcze wybrał mi cztery bokserki oraz trzy koszulki. Tak On wybierał mi ciuchy. W sumie to były bardzo ładne. Przymierzyłam je i poszliśmy do kasy. I już spina.
- 400 EURO. - powiedziała kasjerka.
- Okej. - odparł Ney wyciągając portfel.
- Przecież nie będziesz za mnie płacił. - burknęłam, ten mnie zignorował.
- Proszę. - podał kasjerce pieniądze i przy tym zmroził mnie wzrokiem. Nie lubiłam tego.
- Dziękuje. Miłego dnia życzę. - uśmiechnęła się.
- I wzajemnie. - odparł Ney i wyszliśmy ze sklepu. Oczywiście nie pozwolił mi nieść zakupów, bo to On jest od tego.
- Chodźmy do maka. - zaproponował Raf.
- W sumie Sel mamy jeszcze dużo czasu, prawda? - zwrócił się do mnie.
- Prawda. - byłam trochę obrażona. Weszliśmy i ja z moją przyjaciółką zajęłyśmy miejsce dla nas i chłopaków. Oczywiście jak Oni poszli zamówić, to wszyscy im ustąpili. - Jeju jak mnie to denerwuje, że gdzie Oni nie są to mają lepiej.. - burknęłam.
- Serio Ci to przeszkadza? - zdziwiła się przyjaciółka.
- Tak. Ja jakoś nie wykorzystuje tego, że mój tata jest trenerem. Nie rozpoznają mnie, więc się z tego cieszę. - wyjaśniłam.
- W sumie rozumiem Cię. Gdzie nie pójdę z Rafem to fanki za nim chodzą. Wpienia mnie to.. - również zaczęła narzekać.
- No widzisz jak się rozumiemy. - zaśmiałam się, kiedy akurat przyszli chłopcy ze swoim zamówieniem. Usiedli koło nas, a oczywiście wokół usiadły ich fanki.. - Idź sobie zrób z nimi zdjęcia i niech się tak nie patrzą. - fuknęłam.
- Dobra.. Jezu. - przewrócił oczami i poszedł do tych dziewczyn. Zrobił sobie z każdą zdjęcie i po tym po kolei je przytulił. Zawsze tak robił. Nie miałam nic przeciwko, w końcu to z grzeczności i dziewczyny mają frajdę. Kiedy już skończył wrócił do nas i zjadł swojego hamburgera. Ja nic nie chciałam zamawiać, tylko zjadłam frytki od Neya przy okazji wypijając mu colę. - Ej kto mi wypił colę? - skapnął się, że niczego tam nie ma.
- Kochanie, Ty powinieneś pić wodę, a nie takie byle co. - dałam mu buziaka przy tym wyciągając małą butelkę wody.
- Dzięki, wiesz. - burknął i skończył jedzenie.
- Głowa mnie boli.. Jedźmy już okej? - zaczęłam narzekać. Musiałam coś wymyślić, żeby tu nie siedzieć. - Na prawdę źle się czuję. - dodałam.
- No dobra.. - westchnął i wyszliśmy z Maka żegnając się z przyjaciółmi. Brazylijczyk oczywiście był obwieszony torbami, które były na prawdę ciężkie, ale nie chciał mi dać chociaż dwóch. Jak to zwykle On, chcę pokazać jaki to nie jest wspaniały. Zjechaliśmy schodami na podziemny parking i idąc do samochodu oczywiście napadły nas Jego fanki. Stanęłam sobie na uboczu i nagle na parkingu zobaczyłam Nicka. O nie.. Co ja teraz zrobię? Ze strachu, aż popłynęły mi łzy. Ale chwila, nie był sam.. Coral również z Nim szła. Zdradza Sergiego? Nie możliwe. Brazylijczyk porobił kilka zdjęć i wsiadłam do samochodu, a mój chłopak schował do bagażnika nasze zakupy. - Już Ci lepiej? - zapytał z troską zajmując miejsce kierowcy. - Ej Ty płaczesz? - spojrzał na mnie i wytarł moje łzy.
- Widziałam Go.. - odpowiedziałam mu zapinając pasy.
- Kogo? - zapytał zdziwiony..
- Chłopaka, który mnie pobił. - szepnęłam.
- Co? Który to? Ale mu zaraz coś zrobię.. - chciał już wysiąść z samochodu.
- Neymar. - skarciłam Go. - Przestań. Na szczęście mnie nie zauważył.. - odetchnęłam z ulgą, a Brazylijczyk odpalił pojazd i odjechaliśmy do mojego domu. Po jakichś dwudziestu minutach byliśmy na miejscu. Ney zaparkował przy naszym garażu i pilotem zamknęłam bramę. Mój chłopak zabrał moje rzeczy, a ja swoją torbę i weszliśmy do domu.
- Jesteśmy! Dzień dobry! - krzyknął Neymar.
- Ooo. Hej dzieciaki. - przywitała się z Nim mama. Poprosiłam Go aby zaniósł moje rzeczy do pokoju i poszłam do kuchni. Nalałam sobie soku i wypiłam całą szklankę.
- Co będzie na obiad? - zapytałam.
- Spaghetti. - odpowiedziała mama.
- Okej. - wyszłam z kuchni i udałam się do salonu, gdzie na kanapie przed telewizorem siedział sobie Neymar z moim tatą. Oglądali powtórki meczu i dyskutowali jak powinien postąpić w danej sytuacji.
- O jesteś. - powiedział Ney robiąc mi miejsce obok siebie.
- Mogłeś tutaj podać na lewą stronę.. Może Leo by wtedy to wykorzystał. - wskazał tata.
- Jeju, po co wy to oglądacie? Cieszcie się, że wygraliście. - westchnęłam.
- Co Ty taka zdenerwowana? - zapytał tata.
- Oj Luis ma te swoje humorki. Wszystko się zaczęło od płacenia za zakupy no i zakończyło na fankach. - odpowiedział mu.
- Musisz to zaakceptować córcia. - stwierdził tata. Akceptuje to przez całe życie. Niech On się lepiej nie udziela, bo dojdzie do awantury..
- Dziubku wynagrodzę Ci to na wakacjach. - powiedział słodkim głosem dając mi buziaka w policzek.
- To już za dwa dni. - westchnął tata. - Więc Selena jutro nie wyjdzie z pokoju. - wybuchł śmiechem.
- A dlaczego? - zaśmiał się Neymar.
- Będzie się pakować. - odpowiedział.
- Luis kochanie! Chodź mi pomóż. - zawołała Go mama.
- Skarbie nie denerwuj się na mnie.. - odparł Ney, kiedy tata poszedł. - No proszę Cię.. - pocałował mój obojczyk. Mój czuły punkt. - Jak mam Cię przepraszać? - ponownie to zrobił.
- Ney przestań.. - poprosiłam Go. - Nie denerwuję się na Ciebie.. - wyjaśniłam.
- Okej. - lekko się uśmiechnął i pocałował mnie z taką zachłannością jak nigdy. Nawet nie czekał na moje pozwolenie. Normalnie jakbym mu gdzieś chciała uciec. - Kocham Cię. - stwierdził bez tchu.
- Ja Ciebie też. - wtuliłam się w Jego umięśniony tors. Usłyszałam dzwonek do drzwi. - Chodź przywitamy się. - podniosłam się z niechęcią z kanapy. - O matko. - burknęłam pod nosem.
- Skarbie co się stało? - wyszeptał mi.
- Noah.. - odszeptałam i nagle zaniemówiłam. Torres? Co On tutaj robi? Stanęłam jak wryta i nie mogłam się ruszyć. Tylko mocniej ścisnęłam dłoń piłkarza.
- Cześć Seleno. - podał mi dłoń.
- Cześć. - uścisnęłam ją.
- Siemka Neymar. - przywitał się z moim chłopakiem.
- No siema, dawno się nie widzieliśmy. - zaśmiał się. Przywitałam się jeszcze z wujkiem oraz ciotką Laią i usiedliśmy do stołu. Usiadłam między moim tatą, a Neyem. Kto w ogóle zaprosił tutaj Torresa.. Pamiętam jak niedawno się chciał ze mną umawiać, mimo iż wiedział, że jestem z Brazylijczykiem. Jeszcze ta Noah.. Gdybym wiedziała, że to oni przyjeżdżają, to nie wracałabym do domu.
- Kiedy dzieci? - wypalił z takim głupim pytaniem wujek.
- Gdyby Selena chciała je mieć, to już by była w zaawansowanej ciąży. - zaśmiał się mój chłopak. - Ja to bym chciał mieć bliźniaki. Albo może chłopca i malutką córeczkę. - rozmarzył się.
- Czworaczki od razu. - zaśmiałam się dając mu buziaka.
- Wow, Neymar nie sądziłem, że się ustatkujesz. - odparł Fernando jedząc spaghetti.
- To znaczy? Co masz na myśli? - zapytał złośliwie Ney.
- No wiesz.. Kiedyś imprezy, chlanie, balowanie.. Dziewczyny.. - zaczął wymieniać. - A teraz stały związek. Plany. - dodał.
- Po prostu wtedy nie trafiłem na kobietę mojego życia. - spojrzał mi w oczy, a ja myślałam, że odpłynę.
- Może i tak. - burknął Hiszpan.
- A jak wam się układa? - zapytała Noah.
- A jak widzisz? - wybuchł śmiechem mój tata.
- Oj Luis. - poklepał mojego tatę po ramieniu Brazylijczyk. Nagle usłyszałam, że dzwoni mój telefon. Spojrzałam na wyświetlacz, to Rafa.
- Przepraszam was, ale muszę odebrać. - powiedziałam i wyszłam na taras.
- Selenka muszę Ci coś powiedzieć! - wrzasnęła wręcz do telefonu.
- Stało się coś? Czy Ty płaczesz? - zapytałam z troską. Martwiłam się trochę. Czyżby chodzi o Alexisa?
- Nie wiem jak Ci to powiedzieć.. - chwilę się zastanowiła. - Chodzę z Alexisem, to już pewne.. - wyznała wreszcie.
- Ojeju. Gratulacje! Jak super. - ucieszyłam się, ale nie byłam przekonana co do Neya.
- Dziękuje.. I jest taka sprawa.. - odparła.
- Dla Ciebie wszystko. - uśmiechnęłam się do słuchawki.
- Mogłabyś to jakoś przekazać Neymarowi? Bo ja się boję.. Wiesz jaki On jest, a Ty jesteś jedyną osobą, której sie słucha.. - poprosiła mnie.
- Ech.. Będzie lepiej jak Ty mu powiesz, ale postaram się. - zgodziłam się. - Jeszcze raz szczęścia. Musze kończyć papa. - dodałam.
- Dziękuje. Kocham, pa. - rozłączyła się. Schowałam telefon do kieszeni ogrodniczek i wróciłam do środka. Oni zdążyli już sobie usiąść na kanapie i rozmawiać.
- A kto to do Ciebie dzwonił? - zapytała ciotka.
- Przyjaciółka. - odpowiedziałam Jej. - Neymar? - zaczęłam.
- Tak Myszko? - popatrzył na mnie.
- Jest sprawa. - stwierdziłam i dałam mu do zrozumienia, że nie będziemy tutaj rozmawiać.
- W takim razie chodźmy. - wstał z kanapy i poszliśmy na górę do mojego pokoju. - No więc co się stało? - zapytał zamykając drzwi i usiadł na przeciw mnie na łóżku.
- Hmm.. To będzie trudne do oznajmienia Ci tego.. - zaczęłam.
- Mów. - złapał moją dłoń.
- No bo, taka jedna osoba poprosiła mnie, żebym Ci o tym powiedziała.. - nie wiedziałam jak to ująć.
- Mniejsza z tym. Mów, bo ja nie wiem o co chodzi.. - odparł zdezorientowany.
- Tylko pamiętaj, że ta jedna osoba chce dla tej drugiej osoby jak najlepiej. - powiadomiłam Go.
- No dobra. - przewrócił oczami.
- Nie no, ja nie mogę Ci tego powiedzieć.. Boję się Twojej reakcji. - zrezygnowałam.
- Skarbieee.. - przeciągnął i złożył na moich wargach pocałunek.
- Rafa jest z Alexisem. - powiedziałam szybko. Nawet nie wiem czy zrozumiał.
- Co? - nie wiem czy był wściekły czy jak..
- To co słyszałeś. Bała się powiedzieć. To z Nią rozmawiałam przed chwilą. - wyjaśniłam.
- I dobrze, że się bała. Niech tylko ja Go dorwę. Jak On mógł moją siostrę tknąć? - oburzył się.
- Weź nie rób głupich rzeczy. Alexis to Twój przyjaciel. On chce dla Rafy jak najlepiej. Przecież Jej nie skrzywdzi. Myślisz, że jak Ty Go postraszysz, albo nie wiem co zrobisz, to On ją sobie ot tak odpuści? To jest Alexis, On zawsze walczy do końca. - zaczęłam mu tłumaczyć.
- Ale to jest moja siostra.. - zaczął.
- Jeżeli cokolwiek mu powiesz innego niż szczęścia, albo gratulacje.. Jeżeli Go będziesz straszył to po prostu będę z kim innym w pokoju. - zakomunikowałam mu.
- Ciekawe z kim. - prychnął.
- Na przykład z Sergim. - ten zrobił takie oczy.
- Obiecuje, że Go nie ruszę, ale jak choć włos jej z głowy spadnie to nie ręczę za siebie. - przyrzekł mi. - Dobrze wiesz, że dla Ciebie zrobię wszystko. - położył się obok mnie.
- Wiem, wiem. - zaśmiałam się i przytuliłam do Niego. Zamknęłam oczy i zrobiłam się trochę senna. Poczułam jak Ney całuje mnie w czoło. Uśmiechnęłam się tylko i zasnęłam.
***
Przebudziłam się późnym wieczorem. Spojrzałam na zegarek. Była godzina 18;30. Zasnęłam obok Neya, a teraz jestem sama. Pewnie sobie pojechał do domu. Podniosłam się z łóżka i wyszłam z pokoju. Powoli zeszłam po schodach, bo byłam jeszcze zaspana. W salonie siedział sobie tata Neymara, mój, Leo, Ney, Davi i Thiago. Usłyszałam, że dzwoni dzwonek do drzwi. Skoro byłam w przedpokoju, to poszłam otworzyć. Wpuściłam Rafę i Alexisa po czym poszłam do kuchni, a Rafa za mną.
- Ej co tutaj taka zbiorówa? - zapytała, kiedy robiłam sobie kanapkę.
- Chcesz? - ta pokiwała głową i zrobiłam kanapkę dla siebie i dla Niej. - Nie wiem skąd Oni się tutaj wzięli, bo dopiero wstałam. - poprawiłam swoje włosy.
- A czemu spałaś? - zmartwiła się.
- Sama nie wiem. Tak przytuliłam się do Neymara i zasnęłam. - odpowiedziałam zgodnie z prawdą.
- A może Ty masz cukrzyce? - wypaliła z taki pytaniem i do kuchni wszedł Neymar i Alexis.
- Kto ma cukrzyce? - zapytał Alexis.
- Nikt. - blado się uśmiechnęłam.
- Jak Ci się spało? - podszedł do mnie Ney.
- Bardzo wygodnie, bo spałam sama. - wybuchłam śmiechem. - A tak w ogóle to szczęścia. - zwróciłam się do siostry Brazylijczyka i Sancheza.
- Dziękujemy bardzo. - Alexis szeroko się uśmiechnął obejmując ramieniem młodą Brazylijkę.
- Sel Misiu.. - mój chłopak spojrzał na mnie swoimi słodkimi oczkami.
- Tak? - uśmiechnęłam się do Niego.
- Mam taką propozycję.. Zapraszam Cię na kolację do mnie. Co Ty na to? - zaproponował.
- W sumie czemu nie. - zgodziłam się. - Tylko pójdę się przebrać, bo mi w tym nie wygodnie. - oznajmiłam.
- Załóż tą sukienkę, co dzisiaj kupiłaś. - szepnął mi, na co tylko się uśmiechnęłam i poszłam na górę. Wyciągnęłam z torby sukienkę i ubrałam się w nią. Rozczesałam włosy i zaplotłam sobie warkocza. Założyłam jeszcze wygodne Conversy i zeszłam na dół.
- Możemy jechać. - uśmiechnęłam się i wraz z Brazylijczykiem opuściliśmy mój dom. Odjechaliśmy do Jego willi. Po jakichś piętnastu minutach byliśmy już na miejscu.
- Ślicznie wyglądasz w tej sukience. Bardzo Ci pasuje. - skomplementował mnie.
- Dziękuje. - zaczerwieniłam się i weszliśmy do środka. Ney zaprowadził mnie do jadalni, a tam szok po prostu. Przygotował się już wcześniej na to. Usiadłam do stołu i trochę było mi głupio, że nic mu nie pomagam. - Ney, a może ja Ci jednak pomogę? - zaproponowałam.
- Nic mi nie będziesz pomagać. Czy Ty możesz chociaż raz nic nie robić? - zaśmiał się.
- Ych. - westchnęłam i zaczęłam bawić się widelcem. Po kilku minutach mój chłopak wrócił z jedzeniem. Nałożył mi porcję na talerz, a potem sobie. Ugotował ryż z warzywami w sosie słodko kwaśnym.
- Smacznego. - odparł i spróbowałam przyrządzonego przez Niego dania. - I jak? - zapytał.
- Bardzo dobre. Nie wiedziałam, że potrafisz tak dobrze gotować. - pochwaliłam Go.
- Jest jeszcze wiele, rzeczy, których o mnie nie wiesz. - lekko się uśmiechnął i dokończyłam jedzenie.
- Dobre to wino. - odparłam.
- Andres kiedyś mi dał na spróbowanie, ale jakoś nie miałem czasu. - stwierdził wstając od stołu. Włączył piosenkę Jessie J - Flashlight. - Zatańczymy? - wyciągnął swoją dłoń w moją stronę.
- Jasne. - wstałam i zaczęliśmy tańczyć. Ney położył swoje dłonie na mojej talii, a ja przytuliłam się do Niego. - Kocham Cię Misiek. - szepnęłam mu do ucha. Ten tylko się uśmiechnął i przytulił...

*Rozdział 34*

Przebudziłam się i było dość jasno. W dodatku gorąco. Nie mogłam się podnieść, bo Neymar był tak do mnie przytulony. Czyżby bał się, że mu ucieknę? Burczało mi w brzuchu i chciało mi się jeść. Ledwo co, ale wygramoliłam się z łóżka i Brazylijczyk się przebudził.
- Kochanie gdzie idziesz? - wybełkotał i schował twarz w poduszkę.
- Ćsiii... Nigdzie. - odparłam i wyszłam z pokoju na dół. Wow było w sumie bardzo czysto w domu. Pewnie dlatego, bo nie było w nim Neymara. Weszłam sobie do kuchni i poszperałam po półkach. Nawet nie wiedziałam na co mam ochotę. Po chwili namysłu stwierdziłam, że zjem naleśniki z nutellą i dżemem. Wymieszałam ze sobą składniki i zaczęłam je smażyć. Kiedy robiłam już ostatniego poczułam jak silne ramiona mojego chłopaka oplatają mój brzuch.
- A już myślałem, że mi uciekłaś. - wyszeptał mi do ucha.
- Nawet mi to przez myśl nie przeszło. - zaśmiałam się. - Trzymaj i jedz. - podałam mu Jego porcję.
- Dziękuje kochana myszko. - dał mi buziaka i usiadł przy stole. - Ciekawe co się tam działo na imprezie. - odparł.
- To było tam zostać i pić. - blado się uśmiechnęłam.
- Żebym nie wiedział jak znalazłem się z Tobą w łóżku? - wybuchł śmiechem. - Tak jak wczoraj, to mógłbym zasypiać codziennie. - westchnął zjadając ostatniego naleśnika.
- I tak masz za dobrze. - zaśmiałam się.
- Oj Skarbie, Skarbie. - spojrzał na mnie z lekkim uśmiechem, a ja zabrałam mu talerz. - Dziękuje, było pyszne. - stwierdził.
- Bo ja robiłam. - uśmiechnęłam się i poszłam pozmywać naczynia. U mnie wszystko musiało być czyste. Chyba mam trochę na punkcie tego obsesje. Ale oj tam. Po kolei zaczęłam zmywać i podszedł do mnie Ney. - Czy Ty mi nie dasz chociaż w spokoju pozmywać? - westchnęłam głośno.
- Dobrze wiesz, że nie musisz Kochanie. Zamiast zmywać, to mogłabyś ze mną poleżeć w łóżku. - zaczął tą swoją gadkę.
- Oj Neymar, Neymar. - zaśmiałam się.
- Neymar Kochanie! Już jesteśmy! - weszła do kuchni starsza kobieta. Poznałam, że to Jego mama. Przecież była na meczu.
- O shit.. - przeklął pod nosem. - Cześć mamo! - odparł nieco zakłopotany.
- Może byś mi przedstawił Twoją koleżankę? - stwierdziła przyglądając mi się. Mimo iż jesteśmy ze sobą już ponad pół roku to jeszcze nie poznałam Jego rodziny.
- Mamo, to jest Selenka. Moja dziewczyna. Jesteśmy ze sobą już od ponad pół roku. - z dumą mnie przestawił. - Selena to jest moja mama, a tutaj wszedł mój tata. - wskazał na mężczyznę stojącego obok Jego mamy.
- Miło mi Państwa poznać. - odparłam z uśmiechem. - Jestem Selena. - dodałam.
- Jestem Nadine. - uścisnęła moją dłoń.
- A ja Neymar Sr. - przedstawił się Jego tata.
- Mówiłam Ci, żebyś się ubrał. - poklepałam Go po ramieniu.
- Kotku, ja miałem inne plany. - szepnął mi do ucha.
- Sel! - wrzasnęła Rafa, która miała na rękach małego blondynka. - Dobra złaź braciszku, bo chcę się z moją psiapsiółą przywitać. - postawiła Go na ziemi i przytuliła się do mnie.
- Hej Rafa. - odwzajemniłam Jej uścisk.
- Cześć Davi! - wziął Go na ręce Neymar. - Sel, to jest mój braciszek Davi. - oznajmił mi.
- Siemka mały. - przybiłam z Nim piątkę. - Jestem Selena. - przedstawiłam się.
- A ja Davi. Jesteś bardzo ładna. - spojrzał na mnie i się zaczerwienił.
- Ty młody nie podrywaj mi dziewczyny. - przytulił się do mnie mój chłopak.
- Ja idę się przebrać i zaraz wracam. - oznajmiłam i poszłam na górę. Przebrałam się w czarne szorty i niebieską bokserkę. Zaplotłam sobie jeszcze długiego warkocza z moich włosów i mogłam już schodzić na dół. Usiadłam jeszcze na chwilę na łóżku i sprawdziłam powiadomienia. Do pokoju wszedł Neymar i usiadł obok mnie na łóżku. - Mogłeś mi powiedzieć, że będziesz miał gości. - burknęłam.
- No przepraszam Skarbie, zapomniałem całkiem o tym. - dał mi buziaka w policzek. - Ale powiem Ci szczerze, że chyba moja mama Cię polubiła. - zaśmiał się.
- Ech. Ubierz się i zejdź na dół. - nakazałam mu i poszłam na dół, żeby pogadać sobie z Rafą.
- Sel! Muszę Ci coś powiedzieć. - powiedziała to z ogromnym entuzjazmem.
- Mów. - uśmiechnęłam się szeroko i usiadłyśmy na kanapie w salonie.
- Tylko proszę nikomu ani słowa. Bo to nie jest jeszcze oficjalnie. - powiadomiła mnie.
- Okej, okej. - uśmiechnęłam się.
- No więc.. Tak jakby ja i Alexis jesteśmy razem.. - oznajmiła niepewnie, a mnie trochę zwaliło z nóg. Nie sądziłam, że Alexis znajdzie sobie dziewczynę z tym Jego podejściem do życia. Mimo wszystko bardzo się cieszyłam, w końcu to mój przyjaciel, a Rafa to przyjaciółka.
- Wow, tego to się nie spodziewałam. - zaśmiałam się. - Ale super. Powodzenia wam życzę. - uścisnęłam ją.
- Ach dziękuje. - szeroko się uśmiechnęła.
- I obiecuje, że nikomu nie powiem. Tym bardziej Neymarowi, bo wtedy nie będziesz mieć życia. - dodałam.
- Czemu nie będzie mieć życia? Hmmm? - zapytał Brazylijczyk siadając obok mnie.
- Bo jadę z wami, a tym bardziej z Tobą na wakacje. - odpowiedziała mu.
- Aleś Ty kochana. - zaśmiał się.
- Neymar muszę Ci coś powiedzieć. - przypomniało mi się.
- Jesteś w ciąży? - zapytał z nadzieją w głosie.
- Co? Nie.. - popatrzyłam na Niego jak na wariata.
- Szkoda. No to mów, co się stało. - położył swoją głowę na moim ramieniu.
- Przypomniało mi się, że jutro w domu mamy gości i tata zapraszał Cię na obiad. Będziesz? - zapytałam.
- Hmm.. Pod jednym warunkiem. - ojeju co On znowu wymyśla.
- Jakim? - od razu przeszłam do konkretów.
- Będę jak dasz mi buziaka. Takiego słodkiego. - spojrzał mi w oczy i zaczął całować.
- Fuuu.. - wybuchła śmiechem Jego siostra.
- No teraz to na pewno będę. - szeroko się uśmiechnął.
- Sel! Sel! Chcesz zobaczyć moją kolekcję dinozaurów? - przybiegł malutki blondynek z ogromnym pudłem.
- Jasne, że chcę. - uśmiechnęłam się do Niego.
- To chodźmy do ogrodu. - złapał mnie za rękę i wstałam z kanapy.
- Dzięki młody. - odparł Neymar. Davi tylko pokazał mu język i wyszliśmy do ogrodu na leżaki. Ja usiadłam na jednym, a On na przeciwko mnie. Zaczął wyciągać wszystkie swoje "skarby".
- To jest Tobby. Mój ulubiony. - dał mi do ręki dużą figurkę.
- Jaki fajny. - uśmiechnęłam się.
- A to Larry. - podał mi kolejnego. Zaczęliśmy się nimi bawić i tak mi zleciało całe popołudnie. Davi to bardzo pogodne i milutkie, a zarazem kochane dziecko. Od razu Go polubiłam.
- Wiesz co, już jest po dwudziestej, powinieneś już spać. - odparłam wstając z leżaka.
- Ja bym jeszcze obejrzał bajkę. - zaśmiał się wskakując mi na ręce, po czym weszliśmy do środka. W salonie przed telewizorem siedzieli sobie Neymar i Dani.
- O cześć Dani. - uśmiechnęłam się usiadając obok mojego chłopaka.
- Hej Selenka. - również obdarzył mnie uśmiechem.
- Davi zachowuj się. - skarcił Go Neymar. - Serio będziesz Go nosiła? - zapytał.
- Przecież to nie problem. - odpowiedziałam mu.
- No ale to duży chłopiec. - odparł. Już nic mu nie odpowiedziałam, tylko przełączyłam na kreskówki.
- Selena jest bardzo fajna mamusiu. - pochwalił mnie malec do swojej mamy.
- No widzę, widzę. - usiadła obok nas.
- I jest śliczna i miła. - dodał.
- Uuuu Neymar masz konkurencję. - wybuchł śmiechem Dani.
- Ta.. - burknął mój chłopak. Serio? Jest zazdrosny o swojego małego braciszka? A może jest zły, że nie spędziliśmy razem czasu.
- Synku, czas się myć i idziemy spać. - zwróciła się Nadine do chłopca siedzącego na moich kolanach.
- No dobra.. - udawał obrażonego. - Cześć Sel. - dał mi buziaka w policzek i poszedł na górę do łazienki.
- Stary ja się będę zbierał, bo Joana mnie zabije. - zaśmiał się. - Papa. - pomachał mi i Neymar odprowadził Go do drzwi. Chwile potem wrócił i usiadł na kanapie. Wziął pilot do ręki i przełączył na jakiś film. Przybliżyłam się do Niego i się przytuliłam.
- Teraz się przytulasz? - burknął.
- Serio? Obrażasz się, bo spędziłam czas z Twoim czteroletnim bratem? - zaśmiałam się.
- Nie o to chodzi, po prostu chciałem sobie z Tobą pogadać, no i spędzić jakoś czas. - wytłumaczył.
- Ale kochanie, my ciągle spędzamy razem czas. - uśmiechnęłam się.
- Tylko, że ja chcę mieć Cię 24/7. - wybuchł śmiechem.
- Przykro mi, ale tak to na pewno nie będzie. Zwariowalibyśmy uwierz. - dałam mu buziaka w policzek. - Idę się umyć. - oznajmiłam i wstałam z kanapy. Poszłam na górę i udałam się do łazienki. Wzięłam szybki prysznic i ogarnęłam się. Wyszłam z łazienki i natknęłam się na mamę Neya i Daviego.
- Sel, dasz mi buziaka na dobranoc? - spojrzał na mnie słodkimi oczkami.
- Proszę. - pocałowałam Go w policzek i weszłam do sypialni. Położyłam się na łóżku i zajrzałam do swojego telefonu. Był w Nim SMS od Demi "Jak tam? Gotowa na wakacje? :D To już za trzy dni.. ;) " Faktycznie to już za trzy dni. Lecimy na Ibizę. Muszę jutro pojechać po strój kąpielowy. "Jutro o 10;00 w Galerii. Bądź z Rafem :*" Odpisałam Jej. Ta odpisała mi, że okej i do sypialni wszedł Neymar.
- Co tam tak patrzysz? - położył się obok mnie.
- A z Demi pisałam. Musimy jutro pojechać po strój kąpielowy dla mnie. - oznajmiłam.
- Dobrze, nie ma problemu. - pocałował mnie w ramie.
- Jutro o 10;00 umówiłam się z Demi. Jedziesz ze mną? Raf też będzie. A potem od razu pojedziemy do mnie na ten obiad. - poinformowałam Go.
- Jasne Skarbie. - dalej mnie całował. Nagle usłyszałam dźwięk przychodzącego SMS'a. Numer nieznany. Odczytałam, a w nim "Do zobaczenia na obiedzie. F. " Kto to jest do cholery? Oj tam.. Odłożyłam telefon i zgasiłam lampkę.
- Dobranoc Misiu. - pocałowałam mojego chłopaka.
- Tak to ja mogę codziennie zasypiać. Dobranoc. Kocham Cię. - wyznał. Przytuliłam się do Niego i zasnęłam..